Epiloog

Ares keek naar de blauwe planeet ver boven hem. Hij kreeg het gevoel dat hij gewichtloos zweefde. De planeet trok een beetje aan hem en hij leek op te stijgen. Eerst langzaam, maar steeds sneller. Er was de impressie van een tunnel, waar hij met enorme snelheid doorheen getrokken werd. Aan het einde van de tunnel zag hij een dof en onaantrekkelijk licht. Hij begon angst te voelen, maar het was niet de opgewonden angst voorafgaand aan een gevecht, het was nu een gevoel van machteloze wanhoop. Hij voelde zich ook niet meer vliegen. Hij was aan het neerstorten. Alles werd zwart en hij voelde een doffe klap door zijn hele lichaam dreunen. Opeens was alles loodzwaar en zijn hele lijf deed pijn. Hij zoog met een paniekerige ademteug zijn longen vol, zoals een drenkeling dat doet als die even boven water komt. Een stem zei: "Ik geloof dat ik hem zag bewegen!"

Hij deed zijn ogen open. Eerst zag hij alleen maar een fel licht. Dat werd een wit plafond. Aan de wand hingen tientallen briefkaarten en overal stonden vazen met grote bossen bloemen. Toen hij rechtop wilde gaan zitten, voelde hij zich wezenloos en slap en hij viel meteen weer achterover. Een apparaat begon te piepen. Een arts kwam de kamer binnen en bekeek de apparatuur. Hij leek tevreden en draaide zich naar de patixebnt.

x93Hoi, ik ben dokter Alkema. Wie ben jij?x94

x93De koning van de nacht,x94 mompelde Ares zonder er bij na te denken in de taal die hij het afgelopen jaar had gesproken. De dokter fronste en vroeg x93Weet je waar je nu bent?x94

x93O, uh, Nederlands. Sorry. Ik denk in een ziekenhuis?x94

x93Welke maand is het?x94

x93Geen flauw idee.x94

x93En weet je in welk jaar we leven?x94

x93Dan zou ik moeten gokken. Dus, nee eigenlijk niet.x94

De arts pakte een lampje. x93Doe je ogen eens dicht x85 en nu weer open.x94 Dokter Alkema scheen met het lampje in zijn ogen. Hij knikte en liep naar het voeteneinde. Daar legde hij zijn handen op Aresx92 voeten: x93Trek je tenen eens naar je toe.x94 Hij knikte nog eens, maakte een paar aantekeningen op een klembord en keerde zich naar de bezoekers. x93Fysiek is hij in orde, maar hij is nog een beetje in de war. U kunt nog even blijven en met hem praten. Maar het kan zijn dat hij zich morgen niet herinnert dat jullie hier vandaag waren.x94

Ares zag nu pas dat er mensen om hem heen stonden, met bezorgde, maar ook heel blije gezichten. Zijn moeder boog zich in een wolk van haar zo bekende zware parfum over hem heen en gaf hem een kus op zijn wang. Ze had tranen in haar ogen, zij, de genadeloze politica. "O liefje, we zijn zo bang geweest."

Een kus van zijn moeder, hij kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst door haar gekust was.

x93Moet jij niet vergaderen?x94 vroeg Ares tactloos. Hij schrok er zelf van.

x93Ik weet dat ik je soms te weinig aandacht gaf. Maar ik ben wel je moeder. De gemeenteraad kan best een paar dagen zonder mij.x94

x93En pa?x94

x93Die was hier ook iedere dag. Maar uitgerekend vandaag is er een tanker op de klippen gelopen en moest hij een persconferentie geven.x94

Een nieuw hoofd boog zich over hem heen, lang blond haar veegde over zijn gezicht en hij voelde een kus op zijn voorhoofd. Het gezicht kwam hem bekend voor, iemand uit een vroeger leven. x93Emmy?x94 vroeg hij zacht. x93Ik ben er,x94 hoorde hij.

De volgende dag kwam de dokter weer langs om Aresx92 bewustzijn te controleren. Ditmaal was hij wel tevreden. De dokter legde Ares uit dat hij een paar dagen buiten westen was geweest van de klap.

x93Een paar dagen?x94 reageerde Ares verbaasd, x93Voor mij was het een jaar.x94

x93Hoe bedoel je?x94

x93Nou, ik heb van alles beleefd. Het was een enorm avontuur.x94 Hij viel even stil. x93Het was een droom hxe8?x94

De arts knikte. x93Ze zeggen dat je niet droomt als je bewusteloos bent. Maar jij bent niet de enige die dingen mee heeft gemaakt. Er is zelfs een hele club die zich bezig houdt met bijna dood ervaringen. Jij mag overigens van geluk spreken dat je nog leeft. Ik weet niet waarom je een harnas droeg, maar het heeft je leven gered. De meteoriet was anders dwars door je heen geslagen. Nu heeft het schild de ergste klap opgevangen, toen is de kei op de stalen schouderbeschermer afgeketst en daarna heeft hij je helm geraakt. Je schouder is gebroken en je hebt een paar dagen in coma gelegen.x94

De dokter pakte een rxf6ntgenfoto en wees aan waar de breuk zat. x93Omdat het een nette breuk is, hoeft er niet te worden geopereerd. Maar een schouder kan niet gegipst worden. Dat betekent dat je nog zeker zes weken met je arm in een mitella moet lopen en daarna heb je enkele maanden fysiotherapie nodig om een frozen shoulder te voorkomen.x94

Ares bekeek de foto gexefnteresseerd. x93Dus zo zie ik er van binnen uit?x94 vroeg hij.

x93Jazeker. En ik heb nog wat voor je. Je bent beroemd, jongen. Kijk maar.x94

De arts gaf hem een paar krantenknipsels. x9315-year old hit by meteorite and livesx94 kopte de Daily Telegraph en in De Volkskrant stond: x93Student overleeft meteoorinslag door harnasx94. x93Ze hebben al gevraagd of ze je mogen interviewen. Ik heb gisteren gezegd dat je nog niet aanspreekbaar bent, maar als je je vandaag goed genoeg voelt kan ik er wel xe9xe9n of twee op het bezoekuur toelaten.x94

x93Misschien is dat wel een goed idee, anders maken ze er maar een raar verhaal van. Ik heb nog vraagje,x94 zei Ares, x93gebeurt het vaker dat iemand door een meteoriet wordt geraakt? En hoe groot is nou de kans dat je dit overleeft?x94

x93Dat vroeg ik me ook al af en ik heb het voor je opgezocht. Er zijn door de eeuwen heen verhalen van mensen die geraakt zijn door stenen die uit de lucht vallen, maar de eerste waarvan we zeker weten dat ze het overleefde was een mevrouw in de Verenigde Staten. Dan was er nog een jongen in Oeganda, en vorig jaar twee: een meisje in Yorkshire en een jongen in Duitsland.x94

Het was druk op het spreekuur. Zijn vader en moeder waren er. Hugo kwam samen met zijn grootouders en er waren twee journalisten en een fotograaf. Opa Daan gaf hem een doosje. Hij maakte het open en zag een onregelmatig gevormde zwarte steen, ongeveer zo groot als zijn vuist. x93Kijk, dit is de boosdoener.x94

Voorzichtig nam hij de meteoriet uit de doos. De fotograaf nam meteen een paar fotox92s. Hij moest zijn verhaal twee keer vertellen, eerst in het Nederlands en daarna in het Engels. x93En wat is er met het harnas gebeurd?x94 vroeg de Nederlandse journalist.

x93Dat staat nu weer bij opa en oma in de hal,x94 zei Hugo, x93met deuken en al. Eindelijk een erfstuk waar we echt wat aan hebben gehad!x94

x93Mogen we een foto van dat harnas maken?x94

x93Natuurlijk,x94 zei opa Daan, x93misschien krijgen we Ares zelfs wel zo gek dat hij het voor jullie aantrekt.x94

x93Ik zou wel willen, maar met deze arm gaat dat voorlopig niet gebeuren,x94 zei Ares lachend.

x93In Indixeb zouden we er een kris van laten smeden,x94 zei Oma Toet. x93Ik ken nog wel een oude empoe in Den Haag die dat kan, als je wilt.x94

x93Een kris? Dat is echt cool!x94 riep Hugo. Ares dacht even na. Hij zou de steen op de schoorsteenmantel kunnen leggen, of aan een museum geven. Maar voor de rest kon hij er geen zinnige bestemming voor bedenken. Het idee om er iets moois van te laten maken sprak hem eigenlijk wel aan. x93Okay.x94

De oude Indische dame nam de meteoriet weer van hem over en prevelde iets in de oude Javaanse taal.

Emmy, Ewout en Jaro werden pas binnengelaten nadat de pers weg was. Ze hadden, net als Hugo, alle drie een knalrode jas aan. x93Hee lul!x94 riep Jaro bij binnenkomst, x93denk maar niet dat je je op deze manier kan drukken voor de ontgroening. Er komt nog een NKT!x94 Ares moest lachen, en klapte meteen dubbel van de pijn.

Emmy showde de achterkant van haar jack. Daar stond een meteoor op geborduurd met de tekst x93Starstruckx94 er onder. Uit een plastic zak haalde Jaro net zo een jas en gooide die op het bed. x93We zijn nu een jaarclub. En we hebben jou maar meteen erelid gemaakt.x94

Een maand later belde Hugo op een druilerige zaterdagmorgen aan bij de Pelikaanhof. Ares deed open, hij had het x91drakenpakx92 al aan.

x93Durf je het aan, achterop de motor met die schouder van je?x94

x93Ja joh, die is zo goed als genezen. Alleen is hij nog wat stijf en pijnlijk. Dokter Alkema was helemaal verbaasd. Ik kan me zelfs al weer zelf aankleden. Kom even binnen, ik heb thee gezet. Of wil je gelijk weg?x94

x93Nee, we hebben wel even de tijd.x94

Hugo was hier niet meer geweest sinds de dag dat hij Ares op had gehaald voor het dramatische weekend bij zijn grootouders. Het studentenkamertje zag er oppervlakkig gezien hetzelfde uit als de vorige keer, maar de sfeer was heel anders. Op de grond lagen nog steeds halters en een kendo uitrusting, maar er stond nu een vaas bloemen in de vensterbank en de posters waren vervangen door een Japanse wandrol met knalblauwe irissen. Ares schonk twee koppen sterk geurende jasmijnthee in.

x93Hoe ben jij opeens Japans geworden?x94

x93Niet Japans, ik ben mezelf geworden.x94 Ares glimlachte. x93Ik vind Japanse dingen mooi, maar ze definixebren mij niet. Net zo min als mijn studie of de keuze van mijn vrienden. Ik heb besloten om me niet langer te verstoppen in de kudde.x94 Hij wees naar de wandrol. x93En ik heb van mijn pa een tiet geld gekregen. Ik zag dat ding in het Sieboldhuis en ik wist meteen dat die aan mijn muur moest hangen.x94

Na de thee gingen ze op weg. Het viel Hugo op dat Ares zich niet meer schaamde voor het opvallende roodleren motorpak. Hij zei onderweg zelfs nog even gedag tegen een meisje die in de keuken een ei stond te bakken. Toen ze de A44 opdraaiden begon het hard te regenen. De weg stond vol met autox92s. Hugo nam een binnendoorweggetje via Wassenaar en ze kwamen uiteindelijk tien minuten te laat en kletsnat aan in de Haagse Archipelbuurt.

x93Balistraat. We zijn er.x94

x93Als ik je geen thee had aangeboden, waren we op tijd geweest, en droog.x94

x93Joh, geen zorgen, als je alles van tevoren weet kom je tot niets.x94

Het was een statig herenhuis. Typisch Haags. Toen ze aanbelden, werd er meteen open gedaan. Een Indische man van een jaar of veertig begroette hen vriendelijk. Hij nam de motorhelmen aan en gaf hun ieder een handdoekje om hun motorpak mee af te drogen. Daarna voerde hij de twee jongens mee naar de voorkamer. Daar stonden twee stoelen naast elkaar met de rug naar het raam. Ze werden uitgenodigd om te gaan zitten en de man verliet de kamer weer. De kamer had een paar nietszeggende schilderijen aan de muur en een enorme spiegel boven de schouw. Tussen de suitedeuren stond een rijtje waxinelichtjes en daar voorbij zagen ze de achterkamer. Langs beide wanden waren boekenkasten en er stond een grote vingerplant. Op de vloer lagen vier kussens. Drie naast elkaar en eentje vlak bij de waxinelichtjes.

Een gongslag. De Indische man kwam binnen en hield de deur van de achterkamer open voor twee andere Indische heren. Die droegen de traditionele sarong en mutsjes van het eiland waar Hugox92s oma vandaan kwam. Ze gingen zitten. De middelste man, die eruit zag alsof hij minstens tachtig was, nam het woord.

x93Ik zag een gordijn van sterren scheuren en een ster viel. Ik zag een jongen in een harnas, die geraakt werd door een steen uit de lucht. Ik zag een stad met witte muren. Ik zag de jongen bovenin de mast van een schip vechten. Ben jij die jongen?x94

x93Ik ben geraakt door een meteoriet,x94 zei Ares. x93En ik heb gedroomd van een witte stad en in die droom vocht ik in het kraaiennest van een namaakschip. Maar dat heb ik aan niemand verteld. Hoe weet u dat?x94

De oude man pakte van achter zijn rug een golvende dolk met een handvat in de vorm van een zeemonster.

x93Mijn dromen. Dit is de kris die ik heb gesmeed van de sterrensteen die jou heeft geraakt. Ik heb tijdens het maken ervan iedere dag godx92s zegen afgesmeekt, ik heb de engelen uitgenodigd en de djinni van de woestijn, de zee en de eilanden, en ik heb er elke toverformule over uitgesproken die ik ken. Maar iedere geest die ik uitnodigde zei dat deze woning te groot is. In mijn dromen spraken de engelen steeds van Radja Malam, de koning van de nacht. En daarom heet deze kris Poeri Malam, het nachtelijk paleis.x94

Hij legde het mes op het kussentje voor de rij kaarsjes.

x93Een kris wordt nooit weggegeven. Hij wordt ook niet verkocht. Het is geen cadeau en geen handelswaar. Een kris is voor het leven, net als een echtgenote. Daarom betaal je mij, de vader van je bruid, een bruidsschat. Maar in jouw geval is dat een symbolisch bedrag, tien cent. Dat is niet omdat de kris maar tien cent waard is, maar omdat een offer, hoe klein ook, aangeeft dat je ergens respect voor hebt. Zorg goed voor je kris, dan komt er een nobele geest in wonen, de Radja Malam. Maar als je er slecht voor zorgt, dan komen er krakers in, net als in een leegstaand huis.x94

Ares liep naar voren. Hij pakte zijn portemonnee en legde een dubbeltje op het kussen. Toen pakte hij het mes op. Het was vlijmscherp.

x93De schede ligt op het tafeltje in de hal,x94 zei de oude smid.

Hij boog diep voor de drie heren.

x93Voordat je gaat, heb ik ook iets voor je,x94 zei de derde man, die tot nu toe stil was gebleven. Hij liep naar voren en zei: x93Er zat iets klem in de meteoriet. We zagen het pas toen we begonnen te smeden. Geef me je hand eens.x94

Ares stak zijn hand uit en de man schoof hem een zwarte ring aan zijn vinger. x93Een geschenk van de hemel.x94

Intermezzo tussen hoofdstuk 21 en de epiloog

Heer Solune stond wederom in het midden van de grote vergaderzaal. De corpulente heer Zenos stond tegenover hem. De zaal was voller dan de vorige keer, maar nog steeds vrij leeg. De sfeer was grimmig.

x93U had geen mandaat om de poorten te openen,x94 zei Zenos, x93en de demon van Lanthax92s wereld is ontkomen. Dit is niet de wijsheid die wij van u hadden verwacht!x94

Heer Solune keek uitdagend de zaal in. x93Tienduizend jaar geleden vochten wij tegen de oermachten. Na onze overwinning hebben wij de poorten gesloten die naar de werelden van tiende cirkel voerden. Wij trokken ons terug in onze eerste cirkel en hebben daar gewacht op de terugkeer van onze aanvoerder. Nu blijkt dat wij al die tijd hebben gewacht op iemand die wij zelf opgesloten hadden. Die demon waar jij het over hebt, was Heer Antares! Door ons eigen toedoen woonde hij millennia lang in de hel. Hij is steeds weer herboren in het lichaam van een sterfelijk mens. De oerkracht heeft, in de persoon van magistraat Willibalt, de poort geopend. Dat was niet mijn werk en niet dat van vrouwe Lantha. Hij opende de poort om kracht te putten uit de werelden van strijd en chaos. Maar hij had niet voorzien dat heer Antares terug zou komen. En niemand heeft kunnen voorzien dat de eeuwen als mens Antares, of Ares zoals hij zich nu noemt, zo zouden hebben veranderd. Hij is sterker geworden, maar vooral wijzer. In enkele maanden heeft hij de magistraat van Lantha verslagen, het volk hoop gegeven en haar hele wereld bevrijd van de verstarring. En nu, nu is hij weer weg. En vrouwe Lantha is niet meer. Straf mij voor wat ik heb gedaan. Maar ga bij jezelf te rade of jullie niet hetzelfde hadden gedaan. Het openen van de poorten was niet mijn werk. Dat heeft de oerkracht gedaan. Ik heb er slechts voor gekozen om ze niet weer te sluiten.x94

Heer Zenos knikte. x93Verlaat u de zaal terwijl wij overleggen.x94

Enige dagen later werd Solune weer binnengeleid. Zenos stond weer op dezelfde plek. x93Heer Solune, de raad heeft uw verweer aangehoord,x94 zei de dikke man. x93Maar was u het niet zelf, die na de overwinning op de oermachten voorstelde om de poorten te sluiten? Ik herinner mij dat vrouwe Lantha ontroostbaar was over het verlies van haar dierbare Antares. Wist u wellicht waar hij gevallen was en wilde u haar voor u zelf? Heeft u de poorten daarom laten sluiten? En heeft u ?daarvoor de ontelbare miljarden mensen in de tiende cirkel vele duizenden jaren lang in het ongeluk gestort? Het doet er niet meer toe. Nu zijn die poorten weer open. Het onrecht wordt hersteld. Maar de prijs daarvoor is wel dat de werelden van de zevende, de achtste en de negende cirkel overspoeld worden door zielen die aan een hoger bestaan toe zijn. U heeft in groot verdriet uw beslissing overhaast genomen. Die cirkels zijn al duizenden jaren in stasis en wij zijn niet meer voorbereid op dynamiek. Vrijwel geen van de werelden heeft nog eigen goden om hen te helpen om te gaan met zo veel nieuwe inwoners. Toch steunt de raad uw beslissing, heer Solune."

De dikke man pauzeerde even. Heer Solune had zich voorgenomen om onbewogen en waardig het vonnis aan te horen, maar dit had hij niet verwacht. Hij keek verbaasd de zaal rond en zag vooral instemming, hoewel een vrij grote minderheid afkeurend keek. Heer Zenos vervolgde: "De poorten zullen open blijven. Maar wij achten u wel schuldig aan een ondoordachte actie die tot grote wanorde heeft geleid. En het is aan u en aan ons, de laatste goden, om de orde te herstellen. Dat is wat de Raad heeft besloten.x94

Heer Solune hief het hoofd en keek de onmetelijke ruimte rond. x93Ja, als ik ergens schuldig aan was, dan was het aan liefde en aan verdriet. En ja, nu ben ik schuldig aan inkeer. Jullie hebben gelijk. De werelden zijn hier niet op bedacht. Wij zelf zijn hier niet op bedacht. En van ons zijn er veel te weinig overgebleven om hier het hoofd aan te bieden. Zelfs wij bleken de onsterfelijkheid niet te kunnen dragen. Wij hebben Antares nodig en de veranderingen die hij brengt. Ik stel mijzelf een boetedoening. Ik zal Heer Ares zoeken.x94

Zeno knikte. x93De Raad ziet daar de wijsheid van in. Maar wij, wij zijn zelf ook schuldig aan nalatigheid. Geen van ons heeft zijn thuiswereld goed behandeld. Wij hebben hier gewoond in de eerste cirkel en geparasiteerd op de levenskracht van de stervelingen. Verveling en plichtsverzuim. Dat is wat zo velen van ons tot zelfmoord heeft gedreven. Nu hebben wij weer een doel. Wij moeten onze werelden helpen om met de vloed aan nieuwe zielen om te gaan. Gaat u op zoek naar Antares, dan dalen ook wij af naar de lagere cirkels en zoeken wij nieuwe goden, nieuwe wijze heersers over de verweesde werelden. En terwijl wij dat doen, zullen wij het bestuur over onze eigen werelden weer op ons nemen. Een zware taak voor een volk dat zo lang in volstrekte ledigheid heeft geleefd. Wij zullen hier over een jaar weer bijeen komen om de nieuwe goden in ons midden te verwelkomen.x94

Epiloog

Ares keek naar de blauwe planeet ver boven hem. Hij kreeg het gevoel dat hij gewichtloos zweefde. De planeet trok een beetje aan hem en hij leek op te stijgen. Eerst langzaam, maar steeds sneller. Er was de impressie van een tunnel, waar hij met enorme snelheid doorheen getrokken werd. Aan het einde van de tunnel zag hij een dof en onaantrekkelijk licht. Hij begon angst te voelen, maar het was niet de bekende angst voorafgaand aan een gevecht, het was eerder een gevoel van machteloze wanhoop. Hij voelde zich ook niet meer vliegen. Het was nu neerstorten. Alles werd zwart en hij voelde een doffe klap door zijn hele lichaam dreunen. Opeens was alles loodzwaar en zijn hele lijf deed pijn. Hij zoog met een paniekerige ademteug zijn longen vol, zoals een drenkeling dat doet als die even boven water komt. Hij hoorde stemmen om hem heen: "Ik geloof dat ik hem zag bewegen!"

Hij deed zijn ogen open. Hij zag eerst alleen maar een fel licht. Dat werd een wit plafond. Aan de wand hingen tientallen briefkaarten en overal stonden vazen met grote bossen bloemen. Toen hij rechtop wilde gaan zitten, voelde hij zich wezenloos en slap en hij viel meteen weer achterover. Een apparaat begon te piepen. Toen hij weer bijkwam zag hij allemaal mensen om hem heen staan, met bezorgde, maar ook heel blije gezichten. Zijn moeder boog zich in een wolk van haar zo bekende zware parfum over hem heen en gaf hem een kus op zijn wang. Ze had tranen in haar ogen, zij, de genadeloze politica. "O liefje, we zijn zo bang geweest." Een kus van zijn moeder, hij kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst door haar gekust was.
"Hee lul," lachte de bekakte stem van Jaromir, "je bent door de hele KMT heen geslapen, dat heb je goed voor mekaar."

Een jaar later, in Italixeb.

Tamara liep over het zwarte strand. De zon brandde op haar bleke huid. Haar voeten deden pijn van het hete zand en ze verveelde zich. Na drie dagen met haar vader, haar stiefmoeder en haar vervelende broertje in de auto te hebben gezeten, was ze eindelijk aangekomen op de camping aan het meer van Bolsena. Gelukkig had ze dit jaar een eigen tent meegekregen, dan hoefde ze niet de hele tijd bij haar familie te zijn. Toen de auto eenmaal geparkeerd was, had ze snel haar tentje opgezet en haar nieuwe zwarte bikini aangetrokken. Toen was ze naar het strand gerend, om eindelijk alleen te zijn.
Ze liep langzaam, tilde haar voet pas op als het echt niet meer uit te houden was. Dat doen die klereleiers op school me niet na, dacht ze. Zou ik er blaren van krijgen? Van een zonnesteek kun je ook dood gaan. Dat zou wel een spectaculaire manier zijn om zelfmoord te plegen. Of langzaam, zoals Anniek, die snijdt zichzelf met een schaar. Dat is ook wel stoer. En die heeft ook nog anorexia, daar heb je pas wilskracht voor nodig!
Twee jongens waren aan het windsurfen. Ze waren bruin van de zon en hadden lang donkerbruin haar. Ze leken sprekend op elkaar, vast een tweeling. Eentje zwaaide lachend naar haar en riep iets in het Frans. Ze zwaaide terug. Misschien wordt het toch nog een leuke vakantie.

Ze sprong het water in en zwom naar de twee toe. De rest van de dag speelde ze met de jongens en hun surfplank. Na een uur zag Jean-Luc (of Thibault) haar bibberen en vroeg: x93Tx92as froid?x94 Ze knikte. Hij trok zijn wetsuit uit en gaf het aan Tamara. Het paste niet helemaal, maar het was beter dan niets. Ze mocht het pak de rest van de dag aanhouden en de tweeling droeg om en om het andere wetsuit.
Opeens realiseerde ze zich dat het donker begon te worden. Ze was te laat voor het eten en was bang dat haar ouders een donderpreek hadden voorbereid. Maar toen die hun gothic puberdochter aan zagen komen rennen in een slecht zittend surfpak, waren ze alleen maar verbaasd. De volgende dag had ze een mooi eigen wetsuit van Ox92Neill, zwart natuurlijk, en haar vader had een surfplank voor haar gehuurd. Het was een beetje winderig, maar haar ouders vonden het toch goed dat ze na de lunch ging surfen. De tweeling was al met hun plank in de weer. Toen de twee haar aan zagen komen, werd ze uitbundig begroet. x93Tammy, tu est la!x94
Het kleine beetje wind van de eerste dagen was prima om de basis te leren, maar na een week stak er een stevige bries op. De tweeling leerde haar hoe goed vaart te maken en al snel scheerde ze net zo hard over de golven als haar vriendjes. Toen het begon te regenen, gebaarden de jongens dat ze naar de kant wilden. Maar Tamara wilde doorgaan. Als stoere Franse jongens kun je dan niet achterblijven. Het ging steeds harder regenen en steeds harder waaien. Maar toen het ging hagelen besloten ze toch maar om terug naar de kant te surfen. Ze zagen de windhoos niet aankomen. En al hadden ze hem gezien, dan nog hadden ze niets kunnen doen. Ze werden opgezogen en minutenlang door elkaar geslingerd. Zo geleidelijk als de storm was opgestoken, zo plotseling was hij weer afgelopen. De drie vielen met een smak uit de lucht. De zeilplanken waren kapot en de kinderen bont en blauw, maar gelukkig hadden ze niks gebroken.

Het water was rood, de lucht was oranje, de bomen in de verte waren donkerbruin en de camping was nergens te bekennen.

Hoofdstuk 21 x96 Weer terug naar huis

Ares voelde de kracht van de magistraat door zijn lichaam stromen. Zijn harnas begon te gloeien, maar het werd niet heet. Het leek te veranderen in zuiver licht. De roes van strijdlust en adrenaline transformeerde naar een gevoel van kalmte en vrede. De omgeving leek te vervagen, Althans de mensen en de dingen die door mensen gemaakt waren. Alleen de bomen, het gras en de planten bleven. Het werd donker om hem heen, het enige licht was dat van de sterren en de blauwe planeet die in de hemel hing. Vredig, zo voelde het. Of beter nog meditatief. Het was een totaal bewustzijn van jezelf en je omgeving, zonder oordeel, zonder hinderlijke gedachten, zonder emoties.

In de stilte na de strijd hoorde iedereen de heldere ‘ping’ waarmee de ring brak. Toen viel de magistraat op zijn knieen. Vol ongeloof keek hij naar de helften van zijn machtsring. Er kwam wat rook af, niets spectaculairs. "Nee!" riep hij en hij graaide met zijn beide handen naar de stukken. Maar de handen werden oud zodra hij de halve ringen aanraakte, klauwen werden het met levervlekken, dikke aderen en een gerimpelde huid. Hij greep naar zijn hoofd, hele plukken haar vielen op de grond. De omstanders zagen de eens zo trotse man in een paar seconden veranderen in een bejaarde, die jammerend in elkaar krulde. Een laatste, hartverscheurende kreet en hij lag stil. De resten begonnen te smeulen en een zware rook walmde traag omhoog.
Zes metalen gestalten renden razendsnel op het paleis af. Ze duwden de stilgevallen combattanten omver en vertrapten de lichamen van de doden en stervenden zonder op te letten. Tegelijk sprongen ze op het bordes. Zonder zich iets aan te trekken van de pijlen die de boogschutters op hen afvuurden, graaiden ze naar het verkolende lijk van de magistraat. De smeulende gewaden werden uiteen gescheurd en een van de metalen mannen stak beide handen met een akelig krakend geluid in de borstkas. Hij voelde er even voorzichtig in rond en vouwde ze toen tot een holletje, zoals een kind dat een kwetsbaar vlindertje heeft gevangen. Terwijl hij langzaam overeind kwam, gingen de andere vijf om hem heen staan. Zij grepen elkaars handen vast en begonnen zachtjes te zingen. De middelste hief zijn gevouwen handen eerbiedig op tot boven zijn hoofd. Een aura van zacht gouden licht omgaf de figuren. Zo bleven ze roerloos staan.

De strijd was over. De soldaten van de magistraat gooiden hun wapens neer en Wesp accepteerde hun overgave namens het leger van Ares. In de dagen daarna werd de orde in de stad hersteld. De bevolking en de opstandelingen belegden een gezamenlijke vergadering in de arena. Wesp werd daar na een korte discussie benoemd tot burgemeester. Ze gaf opdracht om een nieuw hoofdstuk toe te voegen aan de illustraties op de stadsmuur. De oude priesters gingen daarna het volk voor in de rouw en namen de zorg voor de gevallenen op zich. Vrouwe Lantha werd bijgezet in een tombe in het paleis. De gevallenen, slaaf of vrij, rebel of soldaat, werden allen bijeen begraven in een ereveld vlak buiten de stadspoort. Alleen de as van de magistraat bleef liggen binnen het ondoordringbare krachtveld van de metalen mannen op het bordes. De barakken van de gladiatoren werden gesloten en de dieren werden vrijgelaten, maar de arena bleef open voor openbare vergaderingen, toneel, religieuze bijeenkomsten en volksfeesten. Wesp nam intrek in het paleis van de magistraat. Daar zette zij de kroon van Ares op de troon en nam zelf plaats op een eenvoudige stoel in het midden van de lange zijde van de troonzaal, waar zij een vergadertafel liet neerzetten voor de stadsraad. Deze bestond voorlopig uit de aanvoerders van Ares’ legertje, de kapitein van de wacht en de priesters. En ze hadden het druk want lang niet iedereen was het eens met de afschaffing van slavernij en er waren nog regematig ongeregeldheden in de stad.

Zeven dagen later leek het leven weer zijn gewone gang te gaan. De mensen begonnen hun draai weer te vinden. De kroegen waren weer open en op de markt was het de gewone drukte. Wesp zat in de raadszaal, ze overlegde met een vertegenwoordiger van het gilde der bouwheren over het herstel van een verstopt aquaduct. In de verte werd op een hoorn geblazen. Het gesprek viel stil en even daarna kwam een boodschapper de zaal binnen hollen, een vrijgelaten jongen van een jaar of 14 die zijn ijzeren slavenring nog om zijn nek droeg. "We worden aangevallen!" hijgde hij, "er staat een leger voor de stad, met olifanten!"

Wesp sprong op. "We praten later verder," en ze rende het paleis uit. Haar conditie was een stuk beter dan die van de boodschapper, dus ze liet de jongen ver achter zich. De stadspoort was gesloten en er stond een grote groep nerveuze wachters op de transen. Ze nam de trap met drie treden tegelijk. Van bovenop de muur zag ze wat er voor de poort stond. Vooraan een enorme gouden olifant met een door gordijnen afgesloten baldakijn op zijn rug. Achter de olifant stond een leger opgesteld van minstens duizend man. Er waren nog tien gewone olifanten bij, honderden ruiters, katapulten, een stormram, boogschutters en piekeniers achter voetsoldaten met torenschilden en geharnaste krijgers met hellebaarden. Boven het leger wapperden banieren van de stad Manetha, maar zij zag ook vlaggen met een symbool dat zij niet kende. De voorste olifant was er ook mee versierd: drie concentrische blauwe cirkels op een wit veld.

"Wie zijn dit?" vroeg ze aan een soldaat die toevallig naast haar stond.
"We weten het niet. Toen ze aankwamen hebben we de poort dichtgegooid en de alarmbazuin geblazen. Maar ze doen niks, ze hebben zich alleen maar zwijgend opgesteld. Ze staan daar maar, alsof ze ergens op wachten."
Wesp zweeg. Ze bedacht hoe Ares dit zou hebben aangepakt en zei toen: "Zet de poort op een kier. Ik ga met ze praten."
Ze pakte een lans waaraan een banier met het symbool van de stad wapperde en terwijl de wachters de poort openden liep ze bedachtzaam de trap af. Ares had vlak voor zijn dood een paar vluchtelingen uit Manetha ontvangen, maar daar had ze toen geen aandacht aan besteed. Nu had ze daar spijt van, en het maakte haar onzeker. Ze liep tot vlak voor de grote olifant, plantte de vlag in de grond en zei met meer zelfvertrouwen dan ze eigenlijk voelde en misschien iets te luid, "Ik ben Wesp, ik spreek voor het vrije volk van Lanta. Waarom komt Manetho gewapend voor onze muren?"
Van achter de olifant trad een man in een rood harnas naar voren. "De Heer Solune spreekt niet met insecten. Zeg de Vrouwe Lanta dat Hij het zelf is en breng haar tot Hem."
"Zij is dood."
"Breng dan haar magistraat."
"Ook dood. Net als koning Ares. Uw heer zal zich toch met ‘dit insect’ moeten behelpen als hij wil onderhandelen."
"Arrogant onderkruipsel!" riep de man in het harnas. Hij haalde uit om haar een vuistslag in het gezicht te geven. Maar Wesp ontweek zijn slag behendig, greep zijn vuist vast, trok en draaide zich om haar as zoals Ares het haar geleerd had. De man viel met een dreun languit in de modder op de grond. Hij sprong overeind, greep zijn zwaard en viel haar vloekend aan, maar ook nu weer was het gladiatormeisje hem moeiteloos de baas. Ze pakte hem schijnbaar achteloos het zwaard uit de hand en liet hem achterover in de modder vallen. Met haar voet op zijn borst en de punt van het zwaard in het vizier van zijn helm, zei ze: "Je heer zal het toch echt met mij moeten doen."

Een slanke witte hand schoof het gordijn van de palanquijn opzij en een helder wit licht scheen naar buiten. "Doe je verhaal, kind."
En Wesp begon te vertellen. Ze vertelde hoe een jongen van vijftien de arena binnenkwam en hoe die jongen haar hart gestolen had, net zoals hij de harten stal van iedereen. Ze vertelde van zijn overwinningen in de arena, en daarbuiten. Ze vertelde over Mug en over vrouwe Lanta. Over hoe hij met de wilde dieren omging, en met de priesters en de magistraat. Ze vertelde het verhaal van Ares, de koning van de nacht, die van een andere wereld kwam met een ring van macht. En hoe hij in het laatste gevecht de ring van de magistraat had gebroken.
De soldaten luisterden naar haar woorden, herinnerden ze en vertelden het verhaal later aan hun vrienden, die het weer doorvertelden.

"Mijn liefste is dood," sprak de man in de draagstoel zacht, maar allen konden hem horen. "Mijn liefste vrouwe Lanta … ze heeft hem nooit kunnen vergeten. Al die tijd heeft ze gezocht, en nu heeft ze gevonden."
Er klonk een diepe zucht, een onsterfelijke weemoed. "Het is allemaal voor niets geweest. De poort is open. Antares is teruggekeerd … en nu heeft hij weerom mijn liefste van mij weggenomen. Antares, alweer heb je de oermacht verslagen. En alweer heb je jezelf opgeofferd. De poort is geopend, ik zal ze niet meer sluiten. Laat allen die gestorven zijn, weer gaan naar waar ze thuis horen."
Heer Solune strekte zijn hand uit. Zijn ring gloeide op en met een enkel woord verbrak de heer de zegels die de werelden van elkaar gescheiden hielden. Toen riep hij de zilveren mannen bij zich. Eentje opende voorzichtig zijn handen. In het zilveren licht zagen de omstanders een enkele korrel rood kristal schitteren. De anderen stonden er stil omheen.

"Wachter, volg mij. " zei de heer. De olifant maakte rechtsomkeert. De wachter met de zandkorrel sloot zijn handen weer en volgde hem. Het leger bleef zonder orders achter. De vijf overgebleven wachters veranderden weer in mensen, verward. Adran en vier andere onschuldigen die door vrouwe Lanta waren omgetoverd. Ze herinnerden zich niets van wat ze hadden meegemaakt.

Hoofdstuk 20 x96 Ten aanval

Ares stond onder aan de poort. Wesp stond aan zijn rechterzijde en vrouwe Lantha aan zijn linker. Naast Wesp stond Triton en de roverhoofdman stond voorbij de vrouwe. Achter hen was het leger opstandelingen verzameld. Tientallen blijdes en vier stormtorens stonden klaar. De muren waren vol verdedigers, bewapend met bogen en kruisbogen. Minutenlang gebeurde er niets. Toen verscheen de magistraat op het balkon boven de poort. Hij strekte zijn handen uit en sprak. Terwijl hij sprak begon hij een zacht zilveren licht uit te stralen. Hij had een zachte, vriendelijke stem, maar iedereen kon hem gemakkelijk verstaan en het was alsof hij iedereen persoonlijk toesprak.
x93Lieve mensen, burgers, boeren, helden! U staat hier voor de muren van de stad, de stad die u allen toebehoort. Ik zeg u allen, want u bent allen bewoners van dit rijk. U heeft zich achter Ares geschaard, want u hebt grieven en er is u onrecht aangedaan. Jazeker! Ook ik erken dat u onrecht is aangedaan. Wie weet beter dan ik hoe vals de wet kan zijn, ik die gedwongen was die wetten toe te passen. Met niemand kon ik mijn pijn delen als ik een kind die een appel had gestolen moest veroordelen tot de arena, of een arme boer zijn onsterfelijkheid af moest nemen en tot slavernij veroordelen wanneer de oogst tegenviel en hij de belasting niet kon opbrengen. Dit is onrecht. En ik was aangesteld om dit onrecht te bestendigen! En ja, ik heb dit gedaan. Onpartijdig, strikt maar rechtvaardig, heb ik de wet gehandhaafd. Totdat het lot mij de macht gaf om deze wetten bij te stellen.x94
De magistraat pauzeerde even om zijn woorden in te laten zinken, maar niet lang genoeg om iemand de gelegenheid te geven iets terug e zeggen.
x93U is onrecht aangedaan. U bent gegriefd. En in uw gerechtvaardigde woede hebt u zich achter deze jongen geschaard. U noemt hem x91koningx92. Maar weet u wie hij is? Waar hij vandaan komt? Hij draagt de ring van een heerser, hij heeft de goddelijke aura. Wat weet u van uw koning?
Koning Ares, hij is bekleed met goddelijke macht, maar er is geen godenbeeld dat met hem overeenkomt. En is hij niet afkomstig uit de onderste werelden? Ik heb hem ontmaskerd als spion! Ik had hem ter dood moeten brengen, maar ik had medelijden. Hij was nog maar een kind, een jongen van vijftien. Ik gaf hem de kans om zich vrij te vechten en hij werd een held van het volk. Ik nodigde hem zelfs uit aan mijn dis! Want het is een aardige, moedige jongen, vol van idealen. Ares spreekt tot u over de afschaffing van slavernij en van de gevechten in de arena. Idealen die ik met hem deel!
Maar aan zijn zijde zie ik vrouwe Lantha. De godin die onze wetten opstelde. Diezelfde wetten die hij zo verafschuwde. Die ik zo verafschuw! De wetten die mij dwongen om hem tot de dood of slavernij in de arena te veroordelen! De wetten die mij dwongen om zo velen van u te veroordelenx85En daarna verliet zij ons en zij heeft bijna drieduizend jaar niet meer naar ons omgekeken. Zij keerde pas weer terug toen de poort van de onderwereld zich opende en Ares, onze kampioen, daar doorheen stapte. Met haar zoete woorden heeft zij hem bedwelmd en in haar macht gekregen. Met haar toverkunsten heeft zij deze jongen in mijn paleis verleid. Maar ik had haar door. Ik heb haar ring afgenomen en haar heerschappij over deze wereld bexebindigd. Ares smeekte mij om haar niet te doden. Weer heb ik genade boven recht laten gelden en ik heb haar dezelfde kans gegeven die ik aan Ares gaf. Maar daar, in de arena, heeft zij niet gevochten. Een eerlijk gevecht gaat zij niet aan. Maar jullie weten allen wat zij doet met soldaten die zich hebben overgegeven en die hun wapens hebben neergelegd. Jij, Ares, jij wilde hen in leven laten. Maar zij heeft hen in koelen bloede afgemaakt. Dat is haar ware gezicht.
Ik wil de poort van mijn stad voor jullie openen. Ares, leg je wapens neer en zeg je mannen en je vrouwen dat ze je voorbeeld volgen. Ik beloof amnestie voor je opstand. Ik wil met jou praten over nieuwe, rechtvaardige wetten. Over gelijkheid tussen stervelingen en onsterfelijken. Over de afschaffing van slavernij. Over handel tussen onze werelden en die waar jij vandaan komt, voorbij het verbroken zegel. Luister niet meer naar de heks die jouw gedachten heeft vertroebeld. Ik ken jouw hart. Ik bied jou niet aan dat je koning wordt, want ik weet dat jij niet wilt heersen over ons. Jij moet terug naar je eigen wereld, naar je vader en je moeder, je vrienden, je studie.
Mensen, vrienden, ik heb lang gesproken. Val niet meteen aan, denk na over wat ik heb gezegd. Als jullie voor morgen de wapens neerleggen, open ik de poort. Ik stel maar twee voorwaarden. Jullie betreden de stad ongewapend en de vrouwe zal worden berecht. Want zij is al drieduizend jaar lang de enige schuldige aan alle onrecht op onze prachtige wereld. Ik ga nog verder. Wie nu de wapens neerlegt, mag nu de stad al in.x94
Terwijl de zachte vaderlijke stem wegstierf, werd een touw met knopen vanaf de transen neergelaten. Toen draaide de magistraat zich om en hij liep naar binnen. Achter Ares werd gemompeld. De heerser had onder woorden gebracht waar velen bang voor waren en hij klonk zeer overtuigend. Velod vloekte. Hij smeet zijn zwaard op de grond, en greep het touw. Triton wilde hem tegenhouden, maar Ares zei:
x93Nee, wie dat wil mag naar de stad.x94
Twaalf van de rovers volgden hun hoofdman en nog een tiental boeren en boerinnen. Een voor een gooiden ze hun wapens op een hoop onderaan het poortgebouw en klommen ze naar boven. Toen de laatste boven was, stak een soldaat zijn hoofd van tussen de kantelen naar buiten. Hij keek rond en riep:
x93Komt er nog iemand? Het is nu of morgenochtend!x94
Nog drie mensen stapten naar voren en beklommen het touw.

Een oude vrouw met twee kleine kinderen probeerde zich door de menigte te dringen. Maar voordat zij bij de muur was hadden de wachters het touw al opgehaald. Ze bonsde op de poort en smeekte om tenminste haar kinderen binnen te laten. Maar er kwam geen antwoord.
Ares liep naar haar toe en legde zijn hand op haar schouder, maar hij richtte zich niet tot haar.
Hij keerde zich naar zijn troepen, verhief zijn stem en riep:
x93Mensen, blijf op je post. We kunnen geen uitval riskeren terwijl wij nadenken over het aanbod. Praat er over, denk er over na, maar blijf alert. Over zes uur wil ik van jullie groepscommandanten horen wat jullie willen.x93
Hij hielp de oude vrouw opstaan en zag dat ze een halsring om had. De kinderen hadden fraai bewerkte armbanden. Alle drie zagen ze er hongerig uit. Ze zaten onder de schrammen en ze droegen vuile, gescheurde kleren, die ooit mooi waren geweest. De jongen was een jaar of vijf en hij had een riem om met daarin een fraai bewerkte dolk, het meisje was een jaar jonger en zij droeg een gouden gordel bezet met edelstenen.
x93Ik heb jullie nog niet eerder gezien,x94 zei hij, x93wie zijn jullie?x94
De oude vrouw hield haar ogen neergeslagen en bleef stil. Maar de jongen trok zijn mes en gaf hooghartig antwoord:
x93Ik ben Leto en dit is mijn zusje Leta. Onze vader is de magistraat van Maneta. Je moet ons doorlaten, we moeten naar oom Willibald!x94
Ares probeerde ernstig te blijven.
x93Je oom heeft het nu even druk met een belegering. En je wilt toch niet zo voor hem verschijnen. Ik ben koning Ares. Wees mijn gasten! Was jezelf en eet wat. Ik zal vragen of iemand jullie kleren kan wassen en verstellen. Dan praat ik even met jullie min. Morgen kunnen jullie dan schoon en uitgeslapen verder.x94
De jongen boog voor hem en toen renden de kinderen het kamp in. Ares richtte zich weer tot de oude vrouw. Hij legde zijn hand op haar spang. De halsband opende zich met een zachte klik.
x93Honden hebben halsbanden,x94 zei hij, x93mensen niet. Hoe heet u?x94
x93Ik ben Mekina, heer.x94
x93U mag me aankijken hoor, er zijn hier geen slaven of meesters. En maakt u zich geen zorgen. De kinderen zijn hier veilig. Als u wilt kunt u zich ook even opfrissen. Daarna wil ik u graag even spreken. Ik ben benieuwd naar uw verhaal.x94

Een uur later zaten Ares en Wesp in de commandotent te wachten op Mekina.
x93Vijfentwintig.x94 mompelde Ares, x93Vijfentwintig hebben er de muur beklommen. Hij was heel overtuigend. Wat zal er met ze gebeuren? Worden ze onthaald door de magistraat en mogen ze lunchen aan zijn tafel, of worden ze voor de wilde beesten gegooid?x94
x93Ik weet het niet.x94 Wesp keek Ares aan. x93Het is een valse rat en ik vertrouw hem helemaal niet. Hij heeft behendig ingespeeld op de angsten van onze mensen en ik ben bang dat we zometeen een opstand krijgen. Vrouwe Lantha is ook niet te vertrouwen. Die heeft al een paar maal bewezen dat ze nog lang niet het achterste van haar tong heeft laten zien. En dat de magistraat van Maneto zijn kinderen hierheen heeft gestuurd, stelt me al helemaal niet gerust. Ik ben benieuwd welk verhaal hun verzorgster te vertellen heeft.x94
Een soldaat stak zijn hoofd door de opening van de tent en zei: x93Ze is er.x94
x93Laat haar maar binnen.x94
Ares liep naar de opening en begroette de nieuw aangekomen vrouw. Nu ze eenmaal schoon was en wat had gegeten, zag Mekina er jaren jonger uit. Ze keek naar de grond, duidelijk niet op haar gemak. Hij bood haar een zetel aan en nam zelf plaats achter de tafel.
x93Vertelt u eens,x94 begon hij, x93u zag er uit alsof u geen gemakkelijke reis gehad heeft. Wat is er aan de hand, dat de kinderen van uw magistraat helemaal hierheen hebben moeten lopen?x94
Mekina begon aarzelend. Ze vertelde dat een week geleden een man bij de poort van Maneto aankwam. Hij had lang wit haar. Hij droeg een wit gewaad met een gouden gordel om zijn middel en hij had een gouden ring aan zijn vinger. Hij had zeven mannen bij zich, die helemaal van goud gemaakt leken te zijn. De magistraat had hen ontvangen. De volgende ochtend was Mekina bij de magistraat geroepen. De kinderen waren gekleed voor een reis. Ze kreeg de opdracht om hen naar hier te brengen. Meer wist zij niet.

Om middernacht was het krijgsberaad. De leiders namen plaats rond een kampvuurtje. Toen iedereen zat, wilde Ares opstaan. Maar vrouwe Lantha legde haar hand op zijn arm en zei: x93Nu moet ik spreken.x94
Hij keek haar even aan en knikte. De vrouwe stond op. Ze keek iedereen even recht aan.
x93Ares is een bijzonder mens. Dat weten jullie allemaal, anders waren jullie hier niet. Hoe bijzonder, dat weet hijzelf niet eens. Maar dat is nu niet belangrijk. Belangrijk is dat jullie weten waar je het tegen op moet gaan nemen als je besluit te vechten. Deze magistraat is niet wie iedereen denkt dat hij is. Alleen ik weet wie en vooral wat hij is. Hij is geen mens meer. Eeuwenlang heeft hij verboden kunsten bestudeerd. Hij heeft een oermacht vrijgemaakt om de goden hierheen te lokken. Dat is hem gelukt en hij heeft een van hen zelfs de ring van kracht afhandig gemaakt. En daarmee heeft hij de andere goden verblind. Maar met de oermacht, heeft hij ook een tegenkracht gewekt. De poorten tussen de werelden zijn weer geopend. Ares is daar doorheen gevallen. Hij is de eerste in duizenden jaren. En met zijn komst is alles veranderd. Jullie hebben de tovenarij van de magistraat gevoeld. Zelfs mijn hart werd beroerd door zijn woorden. Maar Ares is kind van de Aarde. De goden hebben de Aarde weggesloten en de plaatsen van haar sjamanen ingenomen. Zij hebben de kinderen van de Aarde demonen genoemd. Maar Ares is geen demon, hij is een heerser uit de oudste tijden. Een reiziger tussen de sterren. In onze astrale werelden is hij koning. Hij is van vaste stof, onveranderbaar en bestand tegen de oermacht. Wij moeten de stad innemen, vechten tegen de legers. Wij moeten onze koning beschermen, totdat hij tegenover de magistraat staat. Want hij is de enige die de magie kan keren. Welnu. Ik heb gesproken, nu is het aan jullie.x94

Een ex-gladiator nam het woord. x93Mij is gevraagd om namens iedereen te spreken. Maar dat was voordat wij dit gehoord hadden. Wat de vrouwe hier gezegd heeft, begrijp ik niet. Dus nu spreek ik namens mijzelf, hoewel ik denk dat iedereen in ons kamp mijn gevoelens deelt. Ares, jou vertrouw ik echter met mijn leven. Ik volg jou!x94
Het bleef even stil. Toen stond een ander op. x93Ik ook!x94
Een voor een stonden de leiders op, en een voor een zeiden zij hetzelfde.
Ares bleef zitten. Dit had hij niet verwacht en hij wist even niet wat hij moest zeggen. Om tijd te rekken, zette hij zijn kroon op en keek rond. Toen greep hij zijn zwaard, hij sprong op en riep:
x93Waar wachten we nog op? Ten strijde!x94

Midden in de nacht vielen ze aan. De stormtorens werden naar voren gerold. Ladders werden tegen de muren gezet. De strijd was heftig en er vielen vele doden en gewonden. Maar Aresx92 leger had het voordeel van de verassing en al snel was de muur ingenomen. Ze renden snel door naar het paleis. In de straten was amper tegenstand. Maar het paleis was al gealarmeerd en de magistraat stond op het bordes. Hij was omringd door boogschutters. Het plein lag vol met de onthoofde lichamen van de mannen en vrouwen die deze middag op zijn aanbod waren ingegaan. Terwijl de boogschutters dood en verderf zaaiden, maakte de magistraat grootse gebaren. Hij gloeide als de volle maan en wierp bliksemschichten naar de aanstormende opstandelingen. De geur van bloed en verbrand vlees verstikte de lucht. Ares rende naar voren. De pijlen ketsten af op zijn harnas.
Maar de magistraat zag hem aankomen en richtte zich op hem. Ares werd vol op zijn borst geraakt door de volgende bliksemschicht. Hij lichtte op en de bliksem doofde niet meer uit. Het ijzer van zijn harnas begon te gloeien en verbrandde in een felle witte vlam. Maar hij voelde niets. Zijn ring absorbeerde de kracht van de ring van de magistraat. Het gevecht viel stil. Zo stonden zij minutenlang verbonden, Ares in een verblindend wit licht, de magistraat in een steeds doffer wordende gloed. Toen brak de ring van de magistraat met een luide knal. Hij viel op zijn kniexebn.
Een laatste dofrode vonkenregen spatte naar Ares. Met een tevreden gezicht blies de vrouwe haar laatste adem uit. Maar niemand merkte het, want iedereen keek naar Ares. In het witte licht werd zijn lichaam transparant. Hij zwaaide op zijn benen, viel achterover en toen doofde het licht uit. Zijn kroon viel rinkelend op de grond.

Boek 7
Hoofdstuk 19 x96 Het beleg

Het opstandelingenleger was in twee maanden behoorlijk gegroeid en Ares had het goed georganiseerd. De magistraat had nieuwe belastingen gexefntroduceerd. Daarom hadden ook de boerenfamilies uit de omgeving besloten zich bij de gladiatoren en bandieten aan te sluiten. Ares, Wesp, Triton en Velod de roverhoofdman stonden in de avondschemering in volle wapenrusting aan een schragentafel. Op de tafel lag een laag zand waar Ares met een stokje de stadsmuren en de omgeving in had getekend. Ze namen de toestand nog eens door. Vrouwe Lantha kwam vanuit de bosrand aanlopen en gooide zes armbanden op de tafel.
x93Alweer een patrouille,x94 zei ze, x93En nu zijn er ook twee van ons gedood. Ze worden steeds gevaarlijker. Het is tijd.x94

"Daar hadden we het net over,x94 antwoordde Ares, x93Alles is gereed voor een belegering en de stad heeft onvoldoende voorraden om een lang beleg aan te kunnen. Ik wil niet dat er mensen van de honger sterven. Daarom moeten we op het goede moment binnenvallen. Maar hoe komen we binnen? De poort wordt te goed bewaakt en op de muur wordt gepatrouilleerd.x94
x93We moeten iemand binnen de stad hebben die ons kan helpen," zei Wesp.
"Ik ken de priesters," opperde Ares, "maar dat zijn brave mensen en ik denk niet dat zij actief mee willen doen aan een bloedbad. Misschien de studenten?"
De anderen keken hem niet begrijpend aan.
"Na het bezoek aan de magistraat heb ik een paar studenten ontmoet in een kroegje. Daar heb ik een hele tijd mee zitten praten en ik denk dat ze wel mee willen doen aan een opstand tegen die vent. Maar dan moet ik de stad in en ik denk dat de wachters me bij de poort wel zullen herkennen.x94
x93Dan moeten we je vermommen,x94 zei de vrouwe. x93En ik wil ook even onder vier ogen met je spreken.x94
Ze nam hem mee naar de bosrand. x93Vanaf de eerste keer dat ik je in de arena zag, voelde ik iets bijzonders aan je. Ik heb je nu leren kennen, je bent integer, slim en vindingrijk. Je draagt een machtsring van de eerste cirkel, maar het is duidelijk dat hij niet functioneert. Als je er mee instemt, kan ik trachten de macht die er in sluimert te activeren. Maar dat is niet zonder gevaar. Je bent een integer mens, maar deze machtsringen zijn gemaakt uit de essentie van de oermachten. En een ring van de eerste cirkel bevat de meest zuivere vorm daarvan. Ik hoop dat je sterk genoeg bent om jezelf te blijven. Zelf bezat ik de ring van deze wereld, een wereld in de zevende cirkel. Die heeft de magistraat nu en ik verwacht dat hij hem inmiddels kan gebruiken. Als het mij lukt om jouw ring te activeren en jij blijft daarbij jezelf, dan kan ik je onderwijzen in het gebruik er van.x94
Ares dacht even na. Hij herinnerde de keren dat de ring hem voor gevaar had behoed, en ook dat dit gevaar van de vrouwe afkomstig was geweest. Sinds het diner bij de magistraat was ze heel erg veranderd, maar voor hetzelfde geld was dit toneelspel en deel van een plan dat hij niet kon overzien.
x93Waarom heb jij jouw ring aan de magistraat gegeven?x94 vroeg hij. x93Als je er zoveel mee kunt, dan snap ik niet hoe hij jou heeft kunnen drogeren. En hoe zit het met die zilveren wachters van je?x94
x93De magistraat is er al eeuwen naar op zoek. Hij heeft ons grondig bestudeerd en hij weet misschien wel meer van de ringen af dan wij zelf. Hij had het eerst voorzien op de jouwe. Maar toen ik verscheen, heeft hij mij meteen herkend en hij heeft mij met alle eer ontvangen die bij mijn positie past. De ontvangst was passend ingetogen en kwam overeen met de verholen aard van mijn missie. Zodoende stond ik er niet bij stil dat hij niet van mijn bezoek op de hoogte behoorde te zijn. In de arena vertelde hij mij dat hij een kind met een ring in de arena had en hij vroeg mij of ik zou kunnen beoordelen of die ring echt was. Om dit te kunnen beoordelen hebben wij jou in het paleis uitgenodigd. Het was de bedoeling dat ik jou aan mij zou onderwerpen en je zou dwingen om de ring af te staan. Maar je weerstond mijn avances. Terwijl je bewusteloos was heb ik je ring onderzocht en gezien dat hij defect is. Ik neem aan dat de magistraat zijn plan bijgesteld heeft toen ik hem dat vertelde. Er zat iets in de wijn, iets dat te maken had met de opening naar de hel waar jij vandaan komt. x94
x93Ik kom van de planeet Aarde, en dat is niet de helx94 mompelde hij.
x93Hoe dan ook. Er is meer doorheen gekomen dan jij alleen. En het is geen toeval dat jij precies op die plek was op het moment dat alles gebeurde. In de voortijd was op die plaats een poort, een doorgang tussen de werelden. En bij die poort hebben wij een van de oermachten verslagen. Velen van ons zijn in die strijd gesneuveld. Ook heer Antares, de generaal van de eerste cirkel, ligt daar begraven. Wij hebben de wegen naar de onderste werelden na de oerstrijd gesloten en de portalen zijn vernietigd. Antares is nooit herboren. Ik vermoedde al dat zijn ziel in jouw wereld belandde voordat de poort gesloten werd. Jij draagt zijn ring, ik herkende hem meteen. En nu ik je ken, geloof ik dat jij zijn rexefncarnatie bent.x94 Ze aaide over zijn hoofd. x93Ares, Antares x85 ooit waren wij minnaars. We hebben samen werelden veroverd en titanen verslagen, maar je herinnert je er niets meer van.x94
Ares had het gevoel dat ze wel de waarheid sprak, maar niet de hele waarheid. Hij had de indruk dat ze nog een heleboel verzweeg en hij vertrouwde de vrouwe nog steeds niet.
x94Als je de ring kan repareren, waarom heb je hem toen niet gewoon van mij afgepakt?x94 vroeg hij.
x93Dat had ik gekund. Dan had de magistraat die nu gehad en dan had ik de mijne nog. Maar er is veel meer aan de hand. Er is een fragment van een oermacht vrijgekomen. Dat is de reden dat ik hier ben. Ik heb het fragment achtervolgd tot hier. Jij was mijn voornaamste verdachte, maar ik weet nu dat de magistraat daar ook achter zat.x94
x91Daar komt de aap uit de mouw,x92 dacht hij en hij zei: x93We zullen de stad innemen en de magistraat verslaan en jij krijgt je ring terug. Maar daarmee is de strijd niet over. Het is mijn doel om de slavernij af te schaffen. Geen halsbanden meer. Alle mensen zijn gelijk, niet alleen in mijn leger, maar op de hele wereld. Wat zeg ik, op alle werelden! En de poorten moeten weer open. De Aarde heeft jullie zo veel te bieden, en jullie ons.x94
De vrouwe glimlachte.
x93Je klinkt zelfs als hem,x94 zei ze en pakte zijn hand. x93De oermachten zijn onpersoonlijk en stuurloos. Met een machtsring kun je hun kracht een richting geven. De techniek is vrij gemakkelijk, ik zal hem je leren. Maar eerst zal ik je ring activeren. Ben je er klaar voor?x94
Terwijl ze sprak voelde Ares zijn keel droog worden. Zijn oren begonnen te suizen, zwarte en paarse vlekken bewogen voor zijn ogen heen en weer, zijn hart klopte in zijn keel en het koste hem grote moeite om zich te concentreren.
x93Klaar?x94 vroeg hij schor, x93volgens mij ben je al begonnen.x94
x93Ga slapen, Ares.x94 Ze keek in zijn ogen en hij voelde zich wegzakken..
x93Ga slapen, ga slapen, ga slapen.x94
Haar stem was rustig, heel vredig en liefhebbend. Het was alsof hij in de ogen van zijn moeder keek. Hij gaf zich er graag aan over en alle spanning viel van hem af. De wereld draaide om hem heen. Hij had het gevoel achteruit in een duister put weg te zakken. Hij sliep bijna, maar opeens schoot er een snijdende pijn door zijn hand.
x93Slaap, Ares, slaap en Antares, ontwaak!x94 hoorde hij van heel ver weg.
Een overweldigend gevoel van arrogantie en macht voer door hem heen, maar ook een intense minachting voor iedereen. En ambitie, het gevoel dat hij voorbestemd was om te heersen over de sterren. Een god steeg op vanuit het diepst van zijn gedachten. Ares was niet meer dan een vonkje in een laaiend vuur. Heen en weer gesleurd in een caleidoscoop van beelden, geluiden, smaken en geuren, voelde hij zich steeds kleiner worden. Steeds nietiger, als een vlieg die op het punt stond om doodgeslagen te worden door die overweldigende herinneringen. Een vlammend zwaard. Legers van gevleugelde krijgers en stieren met mannenhoofden. Een enorm zwart wezen als een wolk van ogen en monden, bliksemschichten en donder. Hij werd door een muil gegrepen, zijn arm werd bij de schouder afgebeten. Hij voelde zijn eigen bewustzijn als het ware oplossen in de enorme persoonlijkheid. Het was verleidelijk om het maar op te geven, in te slapen, te versmelten. Maar zijn hand deed pijn, dat bleef zachtjes knagen en aandacht trekken. Heel hinderlijk. Het begon hem steeds meer te ergeren. En de ergernis leidde zijn aandacht af van de stortvloed aan ervaringen. Hij balde zijn vuist om de pijn te verdrijven. Een laatste felle steek en toen kwam er een fel wit licht dat alle beelden wegvaagde.
De pijn was even plotseling verdwenen als hij was opgekomen. Hij deed zijn ogen open en het eerste wat hij zag was zijn gebalde vuist, die een zilverkleurig licht uitstraalde. De ring was niet langer zwart en dof, maar spiegelend metaal. Er kwam bloed van tussen zijn vingers, maar hij voelde niets. Verwonderd keek hij naar zijn vuist, ontspande hem en draaide hem rond. Er zat een snee in zijn handpalm, waar rood bloed traag uit opwelde. Ook zijn armen gaven licht, het leek uit zijn porixebn te komen. Hij keek om zich heen. De vrouwe zat op de grond naast hem, met haar hand voor haar mond. In haar andere hand hield ze een gouden dolk. Druppels bloed vielen in slow motion van het mes. Verder was alles stil.

x93Antares?x94 fluisterde ze.
x93Nee, mijn vrouwex94, antwoorde hij zacht, x93Heer Antares is niet meer. Ik ben gewoon Ares en ik hoef niet meer over de sterren te heersen.x94
De vrouwe liet de dolk vallen en begroef haar gezicht in haar handen.
x93Het is mislukt.x94
Hij sloeg zijn arm om haar heen. Hoe kon hij boos zijn om wat zij had willen doen? Ze had slechts geprobeerd om de man terug te krijgen van wie zij al die eeuwen was blijven houden. En hij herinnerde zich de liefde die hij zelf in een vroeger leven voor haar had gevoeld.
x93Niet helemaal. De ring is ontwaakt. Ik weet weer wie ik ooit was en hoe wij ooit geliefden waren.x94
Ze haalde haar gezicht uit haar handen en keek hem lang in de ogen. Toen zei ze:
x93Ik zie alleen genegenheid, geen liefde. En een oprechtheid die Antares nooit had. Hoeveel weet je?x94
x93Ik herinner mij alles,x94 antwoordde hij, x93maar het zijn slechts herinneringen. Ik ben nog steeds een jongen uit de eenentwintigste eeuw en ik heb heel andere ideexebn dan Antares. Ik vind dat er een heleboel mis is met jullie wereld en met deze ring kan ik daar nog wat aan doen ook. En ik heb uw hulp daarbij hard nodig. Maar eerst moeten wij een stad innemen en een magistraat verslaan.x94
x93Je bent hem echt. Want jij zei dat je niet meer over de sterren wilde heersen. En dat is iets wat niemand anders kan weten. Antares was er zeker van dat de Raad hem na de oorlog tot koning zou uitroepen en hij had al een kroon laten maken.x94
De vrouwe stond op. Ze tilde de gladiatorenhelm van Aresx92 hoofd en draaide die rond in haar handen terwijl ze hem aandachtig bekeek.
x93Maar hij heeft zijn ambitie nooit uitgesproken en is gestorven voordat de oorlog over was. Alleen ik wist er van en na zijn dood ben ik vertrokken en nooit meer teruggekeerd. Ik heb nooit meer aan zijn kroon gedacht en ik weet niet hoe het ding in de arena terecht is gekomen. Maar hij is aan jou gegeven en je bent hem waard.x94
Ze lachte en drukte de helm weer op zijn hoofd.
x93Onze aanvoerder is weergekeerd na vierduizend jaar. Nu draag jij zijn kroon en zijn ring. Laat ons dus gaan, koning Ares, Heer van de Eerste Cirkel.x94

Bij de tafel waren Wesp en de roverhoofdman in een luid gesprek verwikkeld. Triton stond er wat verveeld bij. De eerste twee hadden niet door dat ze terugkeerden. Maar Triton keek op toen hij hen hoorde aankomen en maakte geschrokken een geluidje. Aresx92 licht gaf hem een instinctief gevoel van angst en ontzag. Maar door zijn training was angst een gevoel waar hij zich gemakkelijk overheen kon zetten. Hij herstelde zich snel en verdrong zijn vrees met een lach.
x93Moet dat je vermomming voorstellen? Ik weet niet of ze daar in zullen trappen.x94
De andere twee staakten met hun gekibbel en keken op. Velod werd door bijgelovige angst bevangen en viel op zijn kniexebn. Wesp werd boos.
x93Wat heb je met hem gedaan!x94 riep ze tegen de vrouwe. Ze trok haar mes.
x93Niets,x94 zei Ares. Hij hief zijn hand en Wesp aarzelde. x93Ze heeft niets met me gedaan. Alleen maar met mijn ring. En Velod, sta alsjeblieft op. Ik ben gewoon mezelf.x94
Wesp stak haar mes weer weg. En de roverhoofdman keek voorzichtig omhoog. Hij draaide meteen zijn hoofd weer weg en zei:
x94Vergeef mij Heer, maar ik kan u niet aankijken. Het is alsof ik de zon zie.x94 .
x93Je kunt je aura ook uitzetten,x94 fluisterde de vrouwe. x93Het is je goddelijke uitstraling. Wie geen zuiver hart heeft, wordt er bang van. Dat is dus vrijwel iedereen.x94
Ares dacht even na.
x93Nee,x94 zei hij, x93ieder mag mijn aura zien. Die mystiek kan net de doorslag geven in de komende strijd.x94
Hij keerde zich naar zijn vriendin.
x93Wesp, kom eens hier. Ik kan zo de stad niet in. Wil jij in mijn plaats gaan?x94
Ze knikte.
x93Dan geef ik jou mijn uiterlijk.x94 Hij hief zijn handen op en Wesp voelde zich veranderen. Haar borsten werden kleiner en verdwenen, er groeiden stoppels op haar wangen en heur haar  werd lang en blond.
x93Het duurt maar tot de zon weer opgaat. Zoek mijn vrienden op en vertel ze van onze plannen. Organiseer het verzet, als dat er nog niet is, en zorg dat de poort open gaat de dag voordat de zon weer opgaat. Als iemand vraagt waarom er buiten de stad nog een Ares rondloopt, mag je geheimzinnig glimlachen en zeggen dat de koning van de nacht mystieke krachten bezit.x94
Hij gaf zijn evenbeeld een knuffel en een zoen en zei toen met een lach:
x93Ik moet me scheren. Jij ook! Doe het snel en ga dan de stad in. Over een uur volgen wij en dan beginnen we met de belegering.x94

Een uur later kwamen er piepend en krakend honderd trebuchets, blijdes en andere afstandswapens uit de bossen rondom de stad gereden. De wachters trokken zich snel terug en de stadspoort werd gesloten. Op de transen verschenen de eerste boogschutters en boodschappers werden uitgestuurd om de reservisten op te roepen en de magistraat te waarschuwen. Ares had de aanval zo gepland, dat hij er vrijwel zeker van was dat de magistraat al lag te slapen. Zo hadden ze de meeste tijd om alle apparaten goed op te stellen. Vijftig zwaarbewapende gladiatoren liepen op de poort toe en hielden stil op vier meter afstand. Als xe9xe9n man riepen ze:
x93In naam van de koning, open de poort!x94
Zoals verwacht, werd deze uitdaging beantwoord met een salvo pijlen. De vijftig hadden het goed ingestudeerd. Ze staken snel hun schilden omhoog, zodat niemand gewond raakte en riepen tegelijk:
x93Draag dan de consequenties.x94
Zo begon de belegering.

In het ziekenhuis

x93Het is een ingrijpende operatie, een heel nieuwe schouder. Dat is het meest ingewikkelde gewricht in het menselijke lichaam. Er was zo veel botweefsel verloren gegaan, dat we op grond van de scan geen voorbeeld meer hadden. We hebben alle stukjes bot er uit gehaald en die als een puzzel samengevoegd. Dit is het allereerste prototype gebaseerd op de nieuwste software. Hij is nu stabiel.x94
"Stabiel, wat bedoelt u daarmee, dokter?x94
x93Hij gaat niet verder achteruit en als hij de komende uren overleeft hebben we goede hoop dat hij er weer bovenop zal komen.x94

De grote vergadering

Heer Solune stond op het podium van een enorm amfitheater. Rondom hem waren tien grote verdiepingen in een volmaakte driekwart cirkel. Iedere verdieping bevatte twee maal zo veel rijen zetels als de er onder gelegen verdieping. In totaal waren er meer dan een miljoen zetels, maar er zaten alleen mensen op de onderste drie rijen van de laagste verdieping.
"Heren en Vrouwes, wij zijn alweer minder in aantal dan de vorige maal dat deze raad bijeen kwam. Driehonderdnegenenvijftig van ons zijn hier bijeen. En als ik voor mij zelf spreek, vertolk ik de gevoelens van ons allen. Want hoe velen van ons hebben besloten om de last der onsterfelijkheid neer te leggen? En hoe kan ik het hen kwalijk nemen? Hoe vaak heb ik niet zelf op het punt gestaan om de ring van macht neer te leggen? Maar ik heb er voor gekozen om te blijven waken, net als u allen. En u ziet wellicht dat vrouwe Lantha niet in ons midden is. Dat is niet haar eigen keuze geweest. Misschien is het u niet ontgaan dat er een gat tussen de werelden is geslagen en er een barst is ontstaan in de koepel der oermachten. Vrouwe Lantha en ik zijn de Tombe binnengegaan. En hier sta ik dan om aan de laatste leden van ons volk het slechtste nieuws ooit te vertellen. Exe9n van de sarcofagen is kapot. x94
Hij wachtte even om het geroezemoes te laten bedaren.
x93Vrouwe Lantha is met zeven Wachters op onderzoek uitgegaan. Zij heeft het spoor van de barst gevolgd en is op haar eigen thuiswereld uitgekomen. Sindsdien heb ik niets meer van haar vernomen. Toch heb ik redenen om aan te nemen dat zij nog leeft. Maar zij speelt een heel hoog spel. In haar laatste bericht had zij het over een kind in de arena, dat een defecte ring droeg. Van ijzerx85x94
Stilte.
x93IJzer. We weten allemaal wat dat betekent. De barst loopt helemaal door tot de afgesloten werelden! Wij moeten er op vertrouwen dat zij weet wat zij doet. Maar er bestaat altijd een kans dat dingen mislopen. Ik stel voor dat wij, Wakers, uit ons midden een leider kiezen.x94
Een dikke man in een paarse mantel hief zijn hand.
x93Zenos,x94 zei hij met een hese stem, x93Heer van Zenos, derde cirkel.x94
x93Heer Zenos, u heeft het woord,x94 antwoordde Heer Solune.
x93Vrouwes, Heren, wat heeft het voor zin om een aanvoerder te kiezen. Ik heb te lang geleefd om politiek nog serieus te nemen en ik heb geen behoefte aan onderlinge strijd. Niet na zo vele duizenden jaren. Het soort macht waarover Heer Solune spreekt, was zinvol toen wij een talrijk volk waren. Maar het heeft geen betekenis om de eerste onder gelijken te zijn, als er geen gelijken meer zijn. Solune heeft een plan. Anders had hij ons niet bijeen geroepen. Heer Solune, het bewaken van de Tombe is de taak die jij zelf al die talloze eeuwen geleden op je genomen hebt, in opdracht en met instemming van de meerderheid van de Raad. Er is geen stemming voor nodig om jou je werk te laten doen. Als er nog een lid van de tweede of derde cirkel in leven is die er anders over denkt, laat hem of haar dan nu spreken. Anders zeg ik: laat ons deze farce overslaan.x94
Het bleef stil.
x93Solune,x94 zei de dikke man na een lange pauze, x93Heer van Solune, zesde cirkel, waker over de oermachten, doe wat nodig is.x94

Boek 6
Hoofdstuk 18 x96 Opstand

Dit was de gelegenheid waar Ares al weken op wachtte. Door zijn hoofd tussen zijn kniexebn te houden, kon hij met geboeide handen zijn helm afzetten. Zijn apparaatje was in de barokke kroon goed verborgen, het was niemand opgevallen dat Ares extra stukjes metaal in zijn helm had verborgen. Voorzichtig vlocht hij het koperspoeltje los en wikkelde het als een spiraal rond de stalen nagel. Hij stak de beide elektroden in de appel die de vrouwe hem had gegeven. De nu magnetische spijker hield hij tegen zijn boeien. Dit had hij al vaak geoefend. En met een zachte klik lieten de metalen banden los.
De wagenmenner op de bok had niets door. Waarom zou hij ook? Deze karavaan reed al eeuwen zonder incidenten tussen de steden heen en weer. De gladiatoren waren geboeid en hun wapens werden in een aparte wagon vervoerd. Er reden altijd voldoende goedgetrainde en goedbewapende wachters mee. Het kwam wel eens voor dat rovers het in hun hoofd haalden om dit soort transporten te overvallen. Maar dat was al tientallen jaren niet meer gebeurd. Dus dit was een routine klus.
Ares boog zich voorover en maakte zijn enkels los. Voorzichtig stootte hij Wesp aan. x93Zal ik jou ook even losmaken?x94
Ze keek hem even bevreemd aan en knikte toen. Hij fluisterde: x93Rustig blijven zitten, zodat het niet opvalt dat we vrij zijn. Nu moeten we even overleggen. We kunnen overboord springen en wegrennen, maar ik voel er niet zo veel voor om de anderen achter te laten. Die krijgen er zeker last mee. Ik kan de vrouwe nog losmaken, want die zit aan de andere kant naast me, maar ik denk niet dat we veel aan haar zullen hebben als we die soldaat willen overmeesteren. Heb jij een idee?x94
Ze dacht even na. x93Misschien is het jou niet opgevallen, maar hij zit al de hele rit besmuikt naar me te kijken. Als we er een toneelstukje van maken kunnen we hem hierheen lokken.x94
x93Goed idee,x94 zei hij. Ares boog zich weer voorover. Hij pakte Wespx92s voet vast en begon haar te kietelen. Ze giechelde, x93Wat doe je nou?x94
Toen hij haar enkels losmaakte, lachte ze harder, x93Hou daar eens mee op!x94
Ze hadden de aandacht van iedereen in de wagen, ook de wachter keek gexefnteresseerd naar wat ze uitspookten. Plagerig ging Ares met zijn vingers langs haar benen omhoog. x93Hee, dit is niet leuk meer!x94 riep ze, x93Zo kom ik onder het appelsap te zitten! Direct komen we door het moeras en dan word ik opgegeten door de muggen! x94
Hij maakte haar polsen los en vroeg op plagende toon: x93Zal ik je schoon likken?x94
x93Wachterx94 riep ze, x93Haal hem van me af! Ik wil niet meer naast deze viezerik zitten!x94
De bewaker draaide zich om naar het lawaai. Hij pakte zijn speer en wilde Ares met de achterkant daarvan een por geven. Maar die pakte het wapen met zijn linkerhand vast en gaf er een ruk aan zodat de wachter zijn evenwicht verloor. In dezelfde beweging stond Ares op en met zijn andere hand pakte hij de man bij zijn mouw en trok hem van de bok de wagen in. Hij ging snel bovenop hem zitten en boog zich voorover.
x93Geen geluid, anders breek ik je nek,x94 fluisterde hij.
De andere gladiatoren schermden dit gebeuren met gelach en schunnige opmerkingen af, zodat vanuit de andere wagons niet goed te zien was wat er gebeurde. Terwijl Ares de bewaker boeide en knevelde, ontdeed Wesp hem van zijn mantel en helm. Ze sloeg de mantel om, zette zijn helm op en pakte de speer. Toen stond ze rechtop pakte de bewaker in zijn nekvel. Ze trok hem omhoog, zette hem op de plek van Ares en duwde haar eigen helm op zijn hoofd. Daarna ging ze op de bok zitten. Ze wuifde even naar de wagen voor hen, zodat het leek alsof alles weer normaal was. Ares lag nog steeds op de vloer. Laag blijvend opende hij de boeien van de anderen. Toen iedereen vrij was, behalve de bewaker, zei hij zacht: x93Nu moeten we wachten en kalm blijven tot we stil houden. Maar als iemand een beter idee heeft?x94
Het bleef stil. De huifkarren reden verder en Ares dacht na. Maar hij kon niets beters bedenken dan wachten. Uren later hield de karavaan halt. De leider van de karavaan schreeuwde enkele bevelen en de wagons werden in een kring gezet. De wagenmenners stapten af om de paarden los te maken. Op dat moment wierp Wesp haar mantel af en riep: x93Aanvallen!x94
Ares sprong van de wagen af en de andere gladiatoren volgden hem. De soldaten die het dichtste bij stonden werden al overmeesterd voordat ze hun wapen hadden kunnen pakken, maar de strijd die volgde was hevig. Er vloeide bloed. Het was maar goed dat de karavaanmeester een goederenwagon had willen uitsparen, waardoor de gladiatoren hun wapenrustingen droegen. En dat de aanval als een totale verassing kwam. De arenavechters waren weliswaar in de meerderheid, maar ze waren ongewapend en de soldaten waren goed getraind. Velen raakten gewond in het gevecht en er vielen aan de kant van de gladiatoren zelfs twee doden. Maar met iedere overwonnen soldaat kreeg een van hen een speer in handen en de opstandelingen hadden niets te verliezen. Ze vochten onvermoeibaar door en de wachters werden uiteindelijk in het nauw gedreven.
x93Geef jullie over, dan laten we jullie in leven!x94 riep Ares.
Exe9n van de soldaten knielde aarzelend en legde zijn speer voor zich op de grond. Het leek er op dat de anderen zijn voorbeeld wilden volgen. De vrouwe was gedurende het gevecht in de huifkar gebleven. Maar nu kwam ze naar buiten. Met autoritaire stem zei ze: x93Als jullie er ook maar xe9xe9n in leven laten, zal hij zich tegen ons keren. Doodt hen allemaal.x94

De gladiatoren aarzelden. Sommigen keken naar Ares, anderen naar de vrouwe.
x93Ze heeft gelijk,x94 werd er gemompeld. De soldaten die het hoorden grepen de wapens, die ze hadden willen neerleggen, weer steviger vast.
x93Dood hen!x94 riep de vrouwe nogmaals. Ze greep een speer uit de hand van een verbaasd meisje dat naast haar stond en wierp die naar de groep soldaten. De speer vloog recht op de voorste man af en boorde zich met een ziekmakend gekraakt in diens borst. Hij vouwde zonder een geluid te maken dubbel en zakt op zijn kniexebn. Toen viel hij met een verbaasde blik langzaam om.
?Dat is xe9xe9n? riep de vrouwe. Haar ogen fonkelden en haar haren wapperden in de wind.
Ares schreeuwde ?Nee!?, maar het kwaad was al geschied. De andere gladiatoren gooiden ook hun speren en even later waren alle wachters dood.
"Hoe kon je? Ik had ze beloofd dat we ze zouden laten leven!" riep Ares woedend.
"En waarmee had je ze dan willen voeden? We hebben niet eens eten voor onszelf. Of had je ze willen laten gaan? Dan waren ze versterking gaan halen! Denk na voor je iets belooft."
De andere gladiatoren waren inmiddels om hen heen komen staan.
"Ja!" riep iemand van achter, "ik heb honger. Geef ons wat te eten, prinsje. Of heb je daar ook niet over nagedacht?"
Zonder aarzelen zei Ares: "Er ligt proviant in de voorste wagon. We hebben wapens, maar niet voor de jacht. Dus we zullen bogen moeten maken en vallen zetten. Voorlopig kunnen we de paarden slachten. Vetkwak, jij houdt van eten. Zorg jij voor de keuken? Dan … We moeten een kamp maken, maar niet hier. Van de huifkarren maken we tenten en blokhutten. Vrouwe, wilt u de zorg voor het kamp op u nemen? Ik wil overleggen met de roversbende hier in de buurt. Heeft iemand daar contacten?"
Hij keek even om zich heen en zag een aarzelende vinger.
"Triton? Dat is onverwacht. Maar niet onwelkom. Jij bent onze diplomaat. OK … wie willen er jagen, wie weet welke planten je kunt eten en wie kan er goed knutselen?"
Een grote kerel stapte naar voren en riep: "En wie heeft jou tot leider benoemd, knulletje?"
"Heb je een beter plan?"
"Eigenlijk wel. Ik ben de grootste en de sterkste. Dus ik ben de baas!"
"Kom maar op," antwoordde Ares. De reus haalde uit met zijn vuist maar Ares ontweek hem, pakte de vuist en trok de vent uit zijn evenwicht. Hij liet de man nog een keer of drie aanvallen en nam hem toen in een pijnlijke houdgreep.
"Genoeg gehad?"

Boek 6

Hoofdstuk 17 x96 De Karavaan

Toen Wesp boos wegliep wilde Ares natuurlijk achter haar aan gaan. Hij probeerde de jonge vrouw die op hem was geland, van zich af te duwen. Terwijl hij dat deed, zag hij haar gezicht van dichtbij. Opeens herkende hij haar. Dit was de vrouwe die hem de vorige dag had opgehaald! Plotseling begon zijn vinger weer pijn  te doen. Het leek alsof er een gordijn werd weggetrokken in zijn geest. Van het ene moment op het andere was hij weer nuchter en hij herinnerde zich alles wat er de vorige avond was gebeurd.
x93Jij bent die Lantha!x94 riep hij. x93Wat moet je hier?x94
Ze keek hem met grote ogen aan. x93Hoe ken je mijn naam?x94
x93Ja zeg, Adran heeft je gisteren aan me voorgesteld!x94
x93Vergeet die naam, allebei die namen!x94
x93Waarom zou ik?x94 Hij greep haar bij de schouders en trok haar naar zich toe. x93Je hebt gisteren al eens geprobeerd me te hypnotiseren, en daarna die rare act met de magistraat. Ik wil nu eindelijk wel eens weten wat er aan de hand is. En ik geloof dat jij de antwoorden kent.x94
x93Luister, stommeling,x94 fluisterde ze, x93Ik heb je uitgekozen omdat je jong en populair bent. Meer niet. Ik verwachtte niet dat er ook nog hersenen in dat mooie jongetje zouden zitten. Maar ik heb al die moeite niet voor niets gedaan en ik wil niet dat jij nu alles teniet doet, alleen maar omdat je te koppig bent om je geheugen te laten wissen. Je hebt geen idee wat er speelt. Doe wat ik zeg, dan blijf je leven. En anders gaan we er allemaal aan.x94
Hij liet haar los en fluisterde terug:. x93Je hebt een boel uit te leggen, meidx94
x93Ten eerste, ik ben je meid niet. We gaan wel een tijdje doen alsof, maar jij bent van mij, niet andersom. Ik zocht een vechter. Deze halsband was voor jou bedoeld. Hierin zit alle kennis van de gevechtstechnieken van duizend werelden. Je zou een Wachter zijn geworden, een grotere krijger dan deze wereld in duizenden jaren heeft gezien.x94
x93Leuk, dan heb je mij niet meer nodig.x94
x93Voor mij werkt hij niet. Ik heb nu wel de kennis, maar niet jouw kracht en lenigheid. Dus ik heb je nog steeds nodig, al ben je nu een stuk minder nuttig voor me.x94
x93En ik heb geen idee waarom ik je zou willen helpen. Ga van me af, ik heb wat bij te leggen met Wesp.x94
Hij probeerde haar weer van zich af te duwen. Maar ze greep hem vast en kuste hem op het voorhoofd.
x93Ik ben vanaf nu jouw toegewijde slavinnetje, of je dat nu wilt of niet. En als het moment daar is, dan vertel ik je wat je moet doen. Ik weet dat je slim genoeg bent om dan in te zien dat wat ik van je vraag ook echt nodig is. Tot die tijd is het niet belangrijk dat jij weet wat er aan de hand is. En ga nou maar naar je meisje.x94
Ze draaide zich om en Ares sprong overeind. Hij rende achter Wesp aan. Die was natuurlijk allang beneden. Ze stond inmiddels in de rij voor de training. Hij sprong met drie treden tegelijk naar beneden. Toen hij bij haar was wilde hij haar schouder aanraken, maar ze sloeg zijn hand weg en keek demonstratief de andere kant op.
Aan het einde van de training ging Ares bij haar in bad zitten. Ze was nog steeds boos op hem, maar nu was ze wel bereid om naar hem te luisteren. Hij vertelde haar het hele verhaal. Hoewel ze het maar raar vond en ze niet begreep wat voor spelletje de vrouwe en de magistraat met elkaar aan het spelen waren, snapte ze meteen dat Ares hier als pion werd gebruikt.
x93Ik ben eigenlijk wel blij dat je me dit vertelt. Want ik haat die man! En als de vrouwe jou nodig heeft om hem ten val te brengen, dan heeft ze mijn zegen. Ik was bang dat je onze Mug nu al vergeten was. Maar dit is gelukkig iets heel anders. Dus zou ik zeggen: speel het spelletje maar mee.x94
Zo werd het bijgelegd.

De dagen verstreken met de monotone regelmaat van de arena. Ares had het druk met trainen en voor de dieren zorgen, en de vrouwe zorgde voor hem. Ze sprak zelden en deed niet mee aan de trainingen. Meestal lag ze op bed. Toen Ares haar vroeg waarom ze niets deed, legde ze uit dat de emoties van het publiek haar oplaadden met mystieke energie. Zo dicht bij een bron van kracht, had ze de machtsring niet nodig. Meer liet ze niet los. Wesp had een paar van de anderen in vertrouwen genomen. Daardoor waren de gladiatoren snel aan haar aanwezigheid gewend. Het werd snel druk. Normaal werden er xe9xe9n of twee mensen per week veroordeeld, soms een hele week niemand. Nu kwamen er per dag drie tot vijf mensen bij. Al snel was het zo vol dat cellen met drie of vier man gedeeld moesten worden en de sfeer verslechterde met de dag.
Ares werd na een week weer uitgenodigd voor een diner bij de magistraat. Die had een aantal edellieden en magistraten van nabijgelegen steden op bezoek en hij wilde pronken met zijn stergladiator. De magistraat was al een beetje aangeschoten. Hij toonde aan iedereen zijn ring en liet zich x91prinsx92 noemen. Toen Ares binnenkwam liep de man op hem af en begroette hem uitbundig. Ares vroeg hoe het kwam dat er opeens zo veel mensen in de arena waren. De magistraat vertelde enthousiast hoe hij met deze ring alles wist wat er in de stad omging. x93Geen overtreding blijft onbestraft. Van moord tot spugen op straat, ik weet precies wat er gebeurt! En ik stuur overal meteen de wacht op af.x94
De avond begon met verfijnd eten, muziek en dans. Maar de wijn vloeide rijkelijk en de sfeer ontspande snel. Ares stond in het centrum van de belangstelling. Niemand had het over zijn afkomst, er werd alleen over de spelen gepraat. Hij kwam er achter dat er zwaar ingezet werd op de gladiatorenspelen. Zijn gevecht tegen de man in het kraaiennest had een paar edelen veel geld opgeleverd dus hij was erg populair. Het werd die nacht heel laat. Op de terugweg zag hij dat er geen mensen op de terrasjes zaten. De meeste huizen hadden de luiken voor de ramen gesloten. Eethuisjes en cafxe9s waren dichtgespijkerd en er liepen veel patrouilles stadswacht over de straten.
Op de tiende dag na het gevecht, kwam Gordon tijdens het ontbijt met zes soldaten de gemeenschapszaal binnen. Hij ging op de tafel staan.
x93Het is zo ver!x94 riep hij. x93Vorige keer waren ze bij ons, nu gaan we Matilo een tegenbezoekje brengen. Vandaag is er een bijzondere training en meteen daarna vetrekken we. Jullie komen hier dus vandaag niet meer terug. Iedereen gaat mee, ook de nieuwelingen. Als iedereen weg is, hebben wij hier de rust om deze zwijnenstal eens grondig schoon te maken. Eet rustig je ontbijt op en verzamel al je eigendommen. Wat achterblijft, wordt verkocht. Na het eten gaan jullie je xe9xe9n voor xe9xe9n melden bij de deur!x94
Ares at snel zijn brood op. Hij gaf een paar appelen aan de vrouwe en zei: x93Voor onderweg, dus nog niet opeten.x94 Toen rende hij naar boven om zijn spullen te verzamelen. Zijn apparaatje verstopte hij in zijn helm. Even later stonden ze in de rij bij de uitgang. Ares werd opgewacht door zes goedbewapende wachters. Eerst kreeg hij zijn uitrusting uitgereikt. Hij moest zijn leren pak aantrekken, en daarna werd tot zijn verassing het harnas tevoorschijn gehaald. Dit was netjes hersteld en ze hadden het opgepoetst tot het spiegelde. Er waren meerdere helpers nodig om hem er in te helpen. Terwijl ze daarmee bezig waren zag hij de vrouwe binnen komen. Haar uitrusting had hij nog nooit gezien, omdat ze nooit mee getraind had. Daarom verbaasde het hem wat haar werd uitgereikt. Het was niet de standaarduitrusting van een insectenkrijger of een mythologisch monster. Er was voor haar een harnas gemaakt wat sterk op dat van hem leek, maar haar figuur extra benadrukte.
De training van die dag bestond uit gedetailleerde instructies over het geplande scenario. De vrouwe zou de koningin van deze stad moeten spelen. De piraten van Matilo hadden haar zogenaamd gevangen genomen en koning Ares was met een leger gekomen om haar te bevrijden.
Aan het einde van de dag, toen ze klaar waren met oefenen, kregen de gladiatoren geen gelegenheid om zich te ontspannen. Zonder dat ze zich om mochten kleden, werden ze direct meegenomen naar de arena. Ares wilde protesteren, maar een van de oudgedienden nam hem even terzijde en legde uit:
x93Je moet even niet moeilijk doen. Die rotzooi moeten we onderweg aanhouden. x92t Is niet erg comfortabel, maar het scheelt twee wagons voor de bagage. Dat wil zeggen de salarissen van twee voermannen, plus eten voor vier paarden. Dat is een boel geld. En geld is voor de stad belangrijker dan ons comfort. Als je teveel protesteert, maken ze het je alleen maar ongemakkelijker.x94
Mokkend legde Ares zich er bij neer. Op de zandvloer van de arena stond een rij open karren met paarden er voor. Een groot aantal soldaten, in uniformen die hij nog niet gezien had, stonden om hen heen. Eerst werden bij iedereen de polsboeien aan elkaar vast gemaakt. Ares bleef tussen Wesp en de vrouwe in en zo zorgde hij er voor dat ze bij elkaar bleven. De gladiatoren moesten per tien in een kar op met ijzer beslagen banken gaan zitten, vijf aan de ene en vijf aan de andere kant. Een soldaat kroop over de vloer met een apparaatje waarmee hij de enkelboeien aan een stalen stang vast maakte. Toen iedereen zat, gingen er in iedere kar twee soldaten zitten en werd het signaal gegeven dat men kon vertrekken. Andere soldaten liepen naast de wagons. Toen de wagens door de stad reden, stonden er een heleboel mensen langs de weg. Ze werden de toegejuicht en er werden bloemen in de wagons gegooid.
Ze reden onder fanfaregeschal de stadspoort uit. Daarna werd de tocht saai. Na een paar uur kwamen ze in een bos. Het kostte een beetje moeite, zo met de handen aan elkaar geketend, maar Ares kreeg zijn helm af en zette die ondersteboven op zijn schoot. Daarna vroeg hij aan de vrouwe:
x93Heb jij een appeltje voor me?x94
x93Jawel, hoezo heb je honger?x94
x93Nee, ik verveel mex85x94

Boek 6

Hoofdstuk 16 x96 De magistraat

Toen hij het halssnoer om haar nek klikte, werden de ogen van de vrouwe even groot van schrik. Maar vlak daarna veranderde haar uitdrukking en kreeg ze een dromerige blik in de ogen. Ze gaf hem een lange kus. Toen haalde ze haar vingers door zijn haar, rook er aan en lachte even. x93Ik vind jou wel grappig,x94 zei ze terwijl ze opstond, x93kleed je maar aan, zo meteen is het diner.x94
Ares had verwacht dat ze boos zou worden. Maar hierop was hij niet voorbereid. Ze streelde hem nog even over de wang. Toen draaide ze zich loom van hem af, stond op en verdween achter een kamerscherm. Van achter het scherm klonk het geluid van een deur die dicht viel. Hij was alleen. Ares keek om zich heen. Nu viel het hem pas op dat hij in een fraai ingerichte slaapkamer lag, op een groot bed vol zijden kussens die met prachtige vogels in alle kleuren van de regenboog waren geborduurd. Aan de wanden hingen geweven en geborduurde kleden met mythologische voorstellingen. De kroon stond op een tafeltje naast het bed en over een stoel lag een rode tuniek, waar iemand met een paar gehaaste penseelstreken een draak op had geschilderd, met een zwarte leren riem. Frisse lucht kwam binnen door een openstaande balkondeur, met aan weerszijden twee ramen. De pijn werd langzaam minder en toen hij zich eenmaal wat beter voelde, stond hij op en liep naar de stoel. Hij pakte de tuniek op en hield hem omhoog. Het kledingstuk was zwaar, het was gemaakt van een dik suxe8de of een dikke stof die daar op leek. Hij stak zijn hoofd door de opening en zijn armen in de mouwen, liet de zware stof naar beneden vallen, gespte de riem om zijn middel en zette zijn kroon op zijn hoofd. Hij bekeek zichzelf in de spiegel, voor het eerst in maanden. Het was alsof hij naar een vreemdeling keek. Zijn haar was veel te lang, het hing tot over zijn schouders. Hij was mager geworden en zijn jukbeenderen staken daardoor meer uit. En zijn ogen waren veel blauwer dan hij zich herinnerde.
x93Ik zie er uit als een stripfiguur,x94 mompelde hij. Daarna liep hij naar de deur. Die kwam uit op een klein balkonnetje bovenin een hoge toren, midden in de stad. Het uitzicht was fantastisch. In de diepte zag hij de daken van de huizen, daar voorbij de stadsmuren en daar nog voorbij de heuvels en de landerijen. De gevel was glad en er waren geen ornamentjes waar hij langs naar beneden had kunnen klimmen. Het was ook veel te hoog om te springen. Terug in de kamer keek hij nog even achter het kamerscherm, maar de deur daar zat, zoals verwacht, op slot. Hij ging weer op het bed zitten en toen voelde hij opeens hoe moe hij was. x91Even de ogen dichtx85x92
Hij werd wakker van het geluid van de sleutel en de deur die open ging. Slaperig deed hij zijn ogen open. Adran kwam samen met twee van de andere zilveren mannen de kamer binnen. Toen die zag dat Ares op het bed lag, zei hij: x93Wakker worden Ares, het is etenstijd en je wordt aan de tafel verwacht. Kom je mee?x94
Via een lange wenteltrap en vele gangen en zalen liep het gezelschap naar de eetzaal. Onderweg kreeg Ares een indruk van de rijkdom van het paleis van de gouverneur. De muren waren bedekt met prachtige frescox92s, wandtapijten en schilderijen. In de vloeren waren mozaxefeken ingelegd en de plafonds waren fraai gestuukt. Het meubilair was overdekt met houtsnijwerk en borduursel, en overal stonden bloeiende planten zodat de kamers lekker roken. Het groepje hield halt bij een zware deur. Hier stond de vrouwe hen op te wachten, samen met haar andere drie lijfwachten. Haar kapsel was heel eenvoudig, de haren waren sluik gekamd en hingen tot haar middel. En ze droeg een simpel blauw kleed. Toen ze hem zag aankomen, begroette ze Ares met een kus op zijn voorhoofd. Ze nam hem zonder woorden bij de arm en liet de deur openen.
De eetzaal was al even indrukwekkend als de rest van het paleis. Aan het midden van een lange tafel zat de magistraat. Drie slaven liepen af en aan met schalen voedsel. Ze droegen net zulke tunieken als Ares, maar dan blauw en zonder beschildering. Toen ze binnenkwamen stond de magistraat op om hen te begroeten. Hij trok een wenkbrauw op en zei:
x93Vrouwe, het heeft u behaagd de rollen om te draaien? De rabauw gekleed als koning en u als slavin? Welnu het zij zo. Een slaaf die aanzit aan mijn dis, hoe ongepast. Maar voor u? Voor u zijn er geen regels. Neemt dus plaats, o edele slavin. En gij, Koning van de Nacht, weest ook gij heden mijn tafelgenoot.x94
De vrouwe nam plaats tegenover de gouverneur en wenkte Ares. Toen hij naast haar zat, legde ze haar hand op zijn schouder en zei tegen de gastheer: x93Ik wil hem van je overnemen.x94
De magistraat gaf haar met een knipoog antwoord: x93Maar nobele vrouwe, uw wens is een paradox. Het is een puzzel. Hoe zal ik deze oplossen? Een koning is niet aan mij om te verschenken. Gezien u gekleed bent als slavin, zie ik xe9xe9n oplossing. Ik schenk u aan hem!x94
De vrouwe lachte en zei: x93U hebt een snelle geest. Of mijn raadsel was te gemakkelijk.x94
Ze aaide Ares over zijn hoofd en zei: x93Je zeven overwinningen kan ik je niet geven. Dat moet je zelf doen. Maar adel verplicht, dus ik vertrouw op je.x94
De gastheer deed zijn best om te converseren, maar de vrouwe sprak weinig. Ze had meer aandacht voor Ares dan voor het eten en na het eerste glas wijn begon ze met hem te flirten. Gefrustreerd richtte de magistraat zich uiteindelijk maar op Ares. Maar Ares had geen behoefte om beleefd te blijven. Dit was de man die hem had gefolterd en hij had maling aan het barokke taalgebruik. Hij voelde zich steeds ongemakkelijker onder de excentrieke attenties van de twee. Hoewel het eten voor de verandering erg lekker was. De vrouwe leek niet goed tegen de wijn te kunnen, want na drie glazen viel ze met haar hoofd op Aresx92 schoot in slaap. Op dat moment wenkte de magistraat naar de zilveren mannen. Twee grepen Ares beet en hielden hem stevig vast terwijl een derde de vrouwe van zijn schoot tilde en haar naar de magistraat droeg. Ze werd er niet wakker van. De gastheer pakte de hand van de vrouwe en keek naar de zilveren ring.
x93Slavin wilde u zijn?x94 mompelde de man, x93Uw wens is mijn bevel.x94
x93Wat is er met haar aan de hand?x94 vroeg Ares.
x93Een simpel slaapmiddel. Morgen weet ze niets meer. Maar dat zijn jouw zaken niet.x94
De man grinnikte zacht en draaide de ring van haar vinger. Hij stak hem aan zijn eigen vinger en keek er naar. Daarna blies hij er over en de ring begon zacht licht uit te stralen. Hij dacht even na. Hij hield zijn hand met de zilveren ring omhoog, wreef er een paar maal over en de glans er van werd sterker. Toen wenkte hij Ares en zei:
x93Kijk maar goed. Ik heb deze ringen lang bestudeerd, mijn vriend. En nu begrijp ik je beter, kleine spion. Jouw ring is oud, zeker duizend jaar. Waarschijnlijk zelfs veel meer. Maar je kunt hem niet gebruiken, anders had je dat allang gedaan. Ik dacht eerst dat je een dief was, maar misschien is hij echt van jou. Hij is kapot hxe8? Hij heeft geen kracht meer en jij bent niet onsterfelijk. Je bent echt nog maar een kind. Is je vader gestorven? Ben jij de laatste van je geslacht en beproef je nu je geluk?x94
De magistraat staarde hem indringend in de ogen en Ares voelde zich duizelig worden. Zijn vinger begon weer pijn te doen. Hij vond het moeilijk om zich op de woorden te concentreren. En het leek ook niet de moeite waard om de man te corrigeren. Misschien was het zelfs wel waar wat hij zei.
x93x92t Zal wel,x94 mompelde hij. De magistraat glimlachte.
x93Vergeet het. Het is niet belangrijk. Vergeet je verleden. Je bent een vechter in de arena. Een kampioen. Je ringetje mag je houden. Ik hoef hem niet meer, want deze is beter. Kijk maar goed naar wat ik met je kan doenx85x94
Hij blies er nogmaals overheen. Er kwam een wolk van flonkeringen van af. Ares probeerde zich weg te draaien maar de zilveren mannen hielden hem stevig vast. Toen begon alles om hem heen te draaien.
x93Vergeet deze avondx85x94
De ambtenaar legde zijn hand op het hoofd van de vrouwe en vervolgde met monotone stem:
x93Vergeet wie deze vrouw ooit was. Zij is niemand meer, o Koning van de Nacht. Een geschenk voor de overwinnaar, een middag vertier, meer niet. Daarna was er een informeel diner. Wij hebben gegeten en te veel gedronken. Goede vrienden zijn wij geworden. Nu ben je moe. Nu wil je terug naar de arena.x94
Ares merkte opeens dat hij inderdaad moe was, en meer dan een beetje aangeschoten. Hij voelde zich duizelig worden. De pijn in zijn vinger was hinderlijk. Hij probeerde de knellende ring van zijn vinger af te halen, maar het ding zat veel te strak.
x93Rotding.x94 mompelde hij. En toen hardop: x93Het eten was heel erg lekker meneer, maar ik heb geloof ik teveel gedronken. Ik denk dat ik maar eens naar huis ga.x94
Hij probeerde op te staan, wankelde en hield zich vast aan de tafel. Zijn blik viel op de slapende vrouw. Wie was ze ook weer? Een trofee voor de overwinnaar, een middag vertier? Hij herinnerde zich een kus, meer niet. Maar er knaagde iets, ergens had hij het gevoel dat zij belangrijker was dan dat. Met dubbele tong vroeg hij: x93En mijn cadeau, mag ik haar houden?x94
De magistraat trok een wenkbrauw op. x93Houden? De arena heeft zij niet verdiend. Misdaan heeft zij niets. Nochtans, een koningin voor de Koning van de Nacht? Het idee amuseert mij. Het volk zal dit leuk vinden. En het lost een probleem op. Ik overleg het met de arenameester. Ga nu, mijn jonge vriend. Wij zien elkaar weldra weer.x94
De zilveren mannen hielpen hem overeind. Ares kon nog maar met moeite lopen, dus moesten ze hem ondersteunen. Via de keukens en een achteringang verlieten ze het paleis. Het was vroeg in de ochtend. Ares wankelde over de kasseien. Alles draaide om hem heen. Zelfs met hulp van de zilveren mannen moest hij zich af en toe vasthouden aan een gevel om niet om te vallen.
[deleted scene] x93Wauw! Ik heb jou in de arena gezien!x94 Iemand trok aan zijn arm. x93Kom er bij zitten!x94
Hij schudde even met zijn hoofd. Toen zijn zicht klaarde zag hij op een terrasje drie jongelui zitten. In een opwelling ging hij bij hen zitten. Meteen werd er een grote pul bier voor hem neergezet en een van de jongens sloeg een arm om hem heen.
x93Kijk jongens, dit is Ares de Nachtkoning. Ik heb hem vandaag gezien in de arena.x94
Ares nam een grote slok. Hij had tijdens het diner van de gouverneur maar een enkel glaasje wijn gedronken. De zilveren ring had hem kunstmatig dronken gemaakt, maar de dorst niet weggenomen.
x93Wie zijn jullie eigenlijk?x94
x93Hee, chill gast, ik ben je fan! Niet iedereen houdt van killers. Het is echt goed dat je laat zien dat je walgt van wat je moet doen! Dat is niet zwak. En dat je nu al buiten mag rondlopen! Echt goed, joh! Die act op het slappe koord, flux! Het werd tijd dat er weer eens een held kwam van onze leeftijd! En we staan achter je. Als je iemand nodig hebt laat je het maar weten. Heb je ooit hulp nodig, kom naar de Helleput.x94
Hij stak zijn duim omhoog en dronk zijn bier verder op.
x93Fijn, is lekker bier. Wil er nog wel eentje.x94
Maar een van de zilveren mannen pakte zijn arm en trok hem woordeloos recht. Ze hadden de opdracht hem naar de arena te brengen. En een kleine onderbreking was wel toegestaan, maar meer niet. Hij zwaaide nog even naar de jongens op het terrasje en liet zich meevoeren. [/deleted scene]
Hij wankelde de gemeenschapszaal in en riep.
x93Ik ben weer thuis.x94
Toen viel hij om.
De volgende dag werd hij wakker met hoofdpijn. Iemand had hem in zijn bed gelegd. Zijn nieuwe tuniek en zijn helm hingen aan een paar haken in de wand.
x93Zo, meneer is eindelijk wakker.x94
Wesp keek hem boos aan. Ze hield een bedeesde jonge vrouw bij de bovenarm. De vrouw had kort blond haar, dat ruw was afgeknipt. Ze zat onder de schrammen en ze had een blauw oog. Ze droeg een vuile, versleten tuniek met net zox92n draak als op die van hem. Ares had het idee dat hij haar ergens van kende, maar hij wist zo snel niet waarvan.
x93Wat heeft de koning gisteren allemaal uitgespookt? En wie is dit?x94
Wesp gaf de vrouw een harde duw en ze viel languit over Ares heen. Het bed kraakte er van.
x93Auwx94 klonk het in stereo.
x93Veel plezier met je cadeau! Ik dacht dat jij tegen slavernij was, hypocriet!x94

Ze beende boos de cel uit.